ซ่งเจียฉือถูกต่อยจนถอยหลังไปสองก้าว แทบจะล้มลงกับพื้น
เขาเซไปเล็กน้อย ยืดตัวตรง ใช้มือเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วพูดอย่างดุร้ายว่า “สวี่ฉางเซี่ยทำอะไรลงไป ตัวแกเอง…”
คราวนี้ไม่ทันให้เขาพูดจบ เจียงเย่าก็ชกเข้าไปอีกหมัดหนึ่งอย่างแรง
ซ่งเจียฉือล้มลงกับพื้นเสียงดัง
“ข้าจะบอกอีกครั้ง ไปขอโทษเซี่ยเซี่ย” เจียงเย่าเดินมาหยุดตรงหน้าเขา พูดทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ให้ข้าไปขอโทษนาง นอกจากดวงตะวันจะขึ้นทางทิศตะวันตก” ซ่งเจียฉือกัดฟันตอบ
“ได้” เจียงเย่าพยักหน้าให้เขา
พูดจบ เขาก็โยนไม้เท้าในมือทิ้ง ใช้ขาข้างหนึ่งกดทับหน้าอกของซ่งเจียฉือไว้แน่น คว้าคอเสื้อเขา แล้วชกลงไปอีกหมัด
ซ่งเจียฉือกัดฟันอดทนไม่ส่งเสียง ห้องเงียบสงัดจนได้ยินแต่เสียงหมัดของเจียงเย่าที่กระทบเนื้อ
สวี่ฉางเซี่ยมองเลือดบนใบหน้าของซ่งเจียฉือที่ถูกต่อยจนออก อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
หากซ่งเจียฉือไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นบนเกาะ บางทีเจียงเย่าอาจจะไม่โกรธถึงเพียงนี้
“ฉางเซี่ย เธอช่วยเกลี้ยกล่อมอาเย่าหน่อยเถอะ!” เฉินจางที่อยู่ข้างๆ มองเห็นซ่งเจียฉือถูกต่อยไปหลายหมัด ตาเขียวช้ำจนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นอ้อนวอนสวี่ฉางเซี่ย
สวี่ฉางเซี่ยเบือนสายตาไปทางอื่น ไม่ปริปาก เห็นได้ชัดว่าไม่มีท่าทีจะห้ามปราม
เฉินจางจึงเดินไปที่ข้างกายเจียงเย่าอีก “อาเย่า! ต่อยอีกไม่ได้แล้ว! ต่อยอีกจะถึงตายได้นะ! ขอให้เห็นแก่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนกัน โปรดเมตตาด้วยเถิด!”