สวี่ฟางเฟยรู้สึกซาบซึ้งใจและก็ชื่นชมในความเปลี่ยนแปลง
เพียงหนึ่งเดือนมานี้เอง เธอเคยคิดว่าการสมรสที่ผู้ใหญ่จัดให้ระหว่างสวี่ฉางเซี่ยกับเจียงเย่า คงจะเป็นได้เพียงชื่อสมรสโดยไร้ความจริงใจ
แต่ในสถานการณ์เมื่อวันนั้น เจียงฉือนักเลงนั่นก็ยังตื้อตันตามสวี่ฉางเซี่ยไม่ปล่อย สวี่ลู่หยวนอันธพาลนั่นก็จ้องเขม็งหาโอกาสกับสวี่ฉางเซี่ยอยู่ตลอด เธอจึงไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าการรีบยกลูกสาวให้แต่งงานกับเจียงเย่า
เธอเคยคิดว่าการสมรสครั้งนี้เป็นการทำให้สวี่ฉางเซี่ยต้องลำบากใจ แต่ใครจะคิดว่าเจียงเย่ากลับใส่ใจทั้งสวี่ฉางเซี่ยและสกุลสวี่มากถึงเพียงนี้
"ดูตัวเองสิ ร้องไห้ทำไมกัน" ฉินเหลียงเชิงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดมาเช็ดน้ำตาที่หางตาให้สวี่ฟางเฟย แล้วพูดเบา ๆ
"ใช่ ควรจะดีใจ!" สวี่ฟางเฟยรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วทั้งสองคนเปิดกล่องออกพร้อมกัน
ภายในนั้นเป็นแหวนทองคู่หนึ่งที่ฝีมือการสลักประณีต
"ไม่ใช่ของที่มีค่ามหาศาลอะไรหรอก" เจียงเย่าอธิบายกับทั้งสอง
"นี่เป็นแหวนคู่ที่สืบทอดกันมาในตระกูลผม สลักรูปมังกรกับหงส์ไว้ ความหมายดีงามยิ่ง แต่เดิมเป็นของที่คุณปู่กับคุณย่าผมสวมใส่ติดตัวมาตลอด พอคุณย่าจากไป คุณปู่ก็เก็บมันรวมไว้กับของเก่าอีกหลายชิ้นแล้วส่งต่อให้ผม บังเอิญว่าของเก่าของตระกูลผมที่เป็นคู่ก็มีแค่คู่นี้คู่เดียว"
แม้เจียงเย่าจะถ่อมตัวว่าแหวนคู่นี้ไม่ได้มีค่าอะไร แต่เพียงแวบแรกก็เห็นได้ทันทีว่าฝีมือสลักของแหวนไม่ใช่ธรรมดา
ปากมังกรยังคาบลูกปะการังสีแดงระเรื่อราวกับหยดน้ำเอาไว้อีกเม็ด หางหงส์ประดับด้วยหยกเขียวหลายเม็ด ประณีตหรูหราจนถึงขีดสุด
และเมื่อมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของที่ได้รับการดูแลรักษามาอย่างดี ปกติแหวนที่สวมบนนิ้วย่อมกระทบกับของอยู่บ่อยครั้ง แต่มังกรหงส์ที่สลักไว้ยังคงดูมีชีวิตชีวาเหมือนเดิม อาจเพราะรูปทรงแหวนพิเศษเป็นพิเศษ ขอบทั้งสองด้านจึงหุ้มด้วยขอบทองที่นูนออกมา