เมื่อทุกคนได้นั่งลงพร้อมหน้าแล้ว ฉินเหลียงเชิงมองกวาดไปรอบ ๆ ผู้นั่งโต๊ะ คิดเล็กคิดใหญ่สักพักจึงเป็นฝ่ายแรกที่เปิดปากทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร เอ่ยถามเจียงเย่าว่า "เจียงเย่า ปีนี้ตรุษจีนจะกลับมาได้ไหม"
"ยากหน่อยนะ" เจียงเย่าเงียบไปสองสามวินาที ตอบเสียงเบา
เพราะเป็นช่วงเวลาพิเศษ ถ้าสถานการณ์ระหว่างสองประเทศไม่ตึงเครียดขนาดนี้ อาจยังมีโอกาสได้กลับบ้านฉลองตรุษจีน
แต่ปีนี้คงต้องอยู่บนเกาะ ฉลองตรุษจีนไปกับหน่วยทหารเท่านั้น
แท้จริงเดิมสวี่ฉางเซี่ยนัดขึ้นเกาะก่อนวันตรุษจีน เพื่อได้ฉลองไปด้วยกัน แต่เจียงเย่าคิดว่าการได้ฉลองตรุษจีนที่เมืองหางโจวย่อมครึกครื้นกว่า เขาไม่ควรเห็นแก่ตัวเกินไป จึงเลื่อนวันขึ้นเกาะของเธอออกไปสองสามวัน
"ไม่เป็นไร วันที่ 5 เดือนอ้ายฉันก็ขึ้นเกาะได้แล้ว ฉันได้ฉลองโคมไฟกับเธอ" สวี่ฉางเซี่ยวางตะเกียบลง ยืนมือไปจับมือเจียงเย่าเบา ๆ
"จริงด้วย ถึงตอนนั้นฉันจะให้เซี่ยเซี่ยเตรียมของโปรดของเธอไปให้บนเกาะ" สวี่ฟางเฟยพูดไปก็ลุกขึ้นตักปลาชิ้นใหญ่วางในถ้วยของเจียงเย่า "ถือว่าคืนนี้เราฉลองอาหารมื้อส่งท้ายปีก่อนก็แล้วกัน ชิ้นแรกของปลานี่ต้องให้เธอ ธรรมเนียมของเราที่นี่เชียวนะ ถือเป็นสิริมงคล!"
เจียงเย่ายกถ้วยรับปลาไว้ ทานไปหนึ่งคำ จึงวางถ้วยลง ยิ้มมุมปากว่า "ขอบคุณครับแม่"
"คืนนี้ก็เหลือแต่คุณปู่กับน้าชายของเธอที่ไม่ได้มา แต่โชคดีที่น้าชายของเธอปลอดภัยดีแล้ว รอถึงคืนส่งท้ายปี เราจะเชิญเขามาฉลองไปด้วยกัน!" สวี่ฟางเฟยพูดต่อ