"รองสาม นี่หมายความว่าไง?!"
อวี๋เจิ้งซิงชะงักไป ก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ ไปตรงหน้าอวี๋เจิ้งจั๋ว ถามว่า "ที่บอกว่าแกตัดพวกเราออกจากตระกูลคืออะไร! แกมีสิทธิ์อะไร!"
"ก็ด้วยความเป็นเจ้าบ้าน! ด้วยที่พ่อมอบทั้งตระกูลให้อยู่ในมือฉันก่อนสิ้นใจ!" น้ำเสียงของอวี๋เจิ้งจั๋วไม่เปิดช่องให้ต่อรองเลยแม้แต่น้อย
"เมื่อวานฉันก็เปิดประชุมครอบครัวใหญ่แล้ว ทุกคนลงมติให้พวกคุณออกจากตระกูลอวี๋ ตัดขาดจากพวกคุณ!"
"ฉันให้คนไปโยนข้าวของพวกคุณออกจากจวนเก่า แล้วซื้อห้องชุดสามห้องนอนให้หลังหนึ่ง จากนี้ไป พวกคุณไม่ต้องกลับมาอีก!" ระหว่างพูด อวี๋เจิ้งจั๋วส่งสายตาให้พ่อบ้านเก่าของสกุลอวี๋ข้างๆ โยนสัญญาห้องใหม่กับกุญแจมาตรงหน้าพวกเขา
เดิมทีหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารที่นี่พวกเขาก็อยู่ไม่ได้แล้ว อวี๋เจิ้งซิงคิดไม่ถึงเลยว่าอวี๋เจิ้งจั๋วจะใจร้ายขนาดนี้ ในยามที่พวกเขาจนตรอกยังสาดน้ำเย็นใส่อีก!
"สมบัติตระกูลอวี๋จะแบ่งยังไง ไม่ใช่แกพูดคนเดียวได้นะ!" หวังเยวี่ยเอ๋อเห็นสัญญาซื้อขายฉบับนั้น ถึงได้รู้ตัวว่าอวี๋เจิ้งจั๋วไม่ได้ล้อเล่น
"อวี๋เจิ้งจั๋ว อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าพินัยกรรมของท่านปู่เขียนไว้ยังไงนะ! แกจะไล่พวกเราออกไปเหมือนยาจกแบบนี้ก็ไม่ได้!"
"พ่อก่อนสิ้นใจยกบ้านในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารให้พวกคุณสืบทอด ตอนนี้เบื้องบนเรียกคืนบ้านหลังนี้ คุณกลับมาถามฉัน?" อวี๋เจิ้งจั๋วย้อนถาม
"ฉัน..." หวังเยวี่ยเอ๋อถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ
ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าบ้านเก่าตระกูลอวี๋ทำเลไม่ดี สู้หมู่บ้านข้าราชการเขตทหารที่นี่ไม่ได้ บวกกับอวี๋เจิ้งซิงก็อยู่ในกรมทหาร เลยชิงขอเอาบ้านหลังนี้ก่อน เรื่องนี้เธอไม่มีข้อโต้แย้ง