“ลู่เฟิงอยู่ไหน?” สวี่ฉางเซี่ยเห็นสวี่ฟางเฟยกับสวี่จิ้นแก้ปัญหาหนีคำถามของตนอีกครั้ง จึงหันศีรษะไปถามเจียงเย่า
ตอนนี้ในหัวของเธอมีภาพของลู่เฟิงบังคับให้เธอออกไป และภาพของเสี่ยวเว่ยที่โดนยิงกระสุนเข้าที่ศีรษะจนแหลกลาญ แฟลชผ่านขึ้นไม่หยุด
ความรู้สึกไม่ปลอดภัยในใจของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบอยากอาเจียนออกมา
“เธอบอกฉันหน่อย ลู่เฟิงเขา...” เธอคว้ามือเจียงเย่าไว้
“เซี่ยเซี่ย ตอนนี้เธอห้ามตื่นเต้นมากเกินไป” เจียงเย่าจับมือที่เย็นเยียบของเธอไว้แล้วพูดเบา ๆ “ลู่เฟิงยังมีชีวิตอยู่ เธอวางใจได้”
พอได้ยินว่าลู่เฟิงยังมีชีวิตอยู่ สวี่ฉางเซี่ยถึงได้หายใจออก
เธอหยุดคิดชั่วครู่ แล้วเอ่ยถามต่อ “แล้วตัวเขาล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน?”
ตั้งแต่ฟื้นคืนจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยเห็นตัวลู่เฟิงเลย
หมอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นทุกคนเงียบกริบ ครู่ใหญ่จึงถอดใจ แล้วฝืนใจเอ่ยขึ้น “เขาอยู่ห้องไอซียู ตัวยังไม่ฟื้นคืนสติ”
“แต่ตอนนี้ตัวเธอเองก็ต้องพักผ่อน เธอโดนกระแทกสมองระดับปานกลาง ต้องสังเกตอาการอีกสักหลายวันเพื่อดูว่าผลข้างเคียงจะหนักหรือไม่ อารมณ์ต้องไม่ขึ้น ๆ ลง ๆ มากเกินไป ไม่เช่นนั้นจะกระทบการฟื้นฟูในระยะต่อไป”
สวี่ฉางเซี่ยมองเจียงเย่าตาเตลิด
“เขาบาดเจ็บตรงไหน?” นานแล้วเธอถึงจะได้เสียงของตัวเองกลับมา จึงถามเบา ๆ
เจียงเย่าอ้าปากขึ้น แต่ก็ยังไม่มีใจพูดออกมา
“กลับไปบนเตียงก่อน ให้หมอตรวจอาการหน่อย” เขาปลอบเธอเบา ๆ