กลางคืน
เมื่อเฉินเยี่ยนชวนตื่นขึ้น พอดีพยาบาลเดินเข้ามาวัดอุณหภูมิให้ เห็นเขาลืมตาขึ้นจึงหันไปทางด้านข้างทันที "เขาตื่นแล้ว!"
เฉินเยี่ยนชวนลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นสวี่ฉางเซี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ
สวี่ฉางเซี่ยกระโดดลุกขึ้นยืนทั้งที่มือยังถือแอปเปิลที่ปอกครึ่งหนึ่งค้างไว้ เดินเร็ว ๆ มาที่ข้างเตียงผู้ป่วยแล้วมองเขาสักครู่ ถึงได้โล่งใจลงหนึ่งหายใจ
หมอบอกไว้ว่า ถ้าคืนนี้ไข้สูงไม่ลด หรือยังไม่ตื่น อาจพัฒนาเป็นโรคปอดอักเสบได้ ทำให้สวี่ฉางเซี่ยต้องจับตาดูอย่างหวาดหวั่นมาตลอด
เฉินเยี่ยนชวนสบตากับเธอชั่วครู่ แล้วเมื่อเห็นชัดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วย ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขาหมดสติลงที่จวนเก่าได้ยังไง
"เลขาหวูไปไหน?" เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามสวี่ฉางเซี่ย
เสียงแหบพร่าจนตัวเขาเองยังไม่กล้าเชื่อว่ามันเป็นเสียงที่ออกมาจากลำคอของตัวเอง
"ทางกรมของคุณมีงานด่วนต้องรับมือ" สวี่ฉางเซี่ยรีบอธิบาย "อีกไม่นานคงกลับมาได้"
ขณะที่เธอพูด เธอปอกแอปเปิลเป็นชิ้น ๆ ส่งให้เขาทันที แล้วหันไปรีรอนหาแก้วน้ำร้อนให้เขา ก่อนจะเอาโจ๊กที่สวี่ฟางเฟยตุ๋นไว้มาวางไว้
"ฉันนึกไม่ถึงว่าคุณจะตื่นเร็วขนาดนี้ โจ๊กยังร้อนอยู่เลย" เธอพูดไปพลางหยิบชามมาตักโจ๊กออกมา พูดโดยหันหลังให้เฉินเยี่ยนชวน
สวี่ฉางเซี่ยยังไม่พ้นช่วงการฟื้นฟูร่างกายหลังแท้ง แต่กลับออกแรงเหนื่อยเพื่อเขาถึงขนาดนี้ ทำให้เฉินเยี่ยนชวนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
"กลับไปเถอะ พวกนี้รอให้เลขาหวูกลับมาค่อยจัดการก็ไม่ช้า" เขาเงียบไปสองสามวินาที ก่อนเอ่ยกับสวี่ฉางเซี่ย