ร่มขนาดเล็กนี้คุ้มได้อยู่แค่จำกัด เลขาหวูพยายามช่วยเฉินเยี่ยนชวนกางร่มจนตัวเองเปียกปอนมากกว่าครึ่ง ส่วนตัวเฉินเยี่ยนชวนก็แทบเปียกซับ
ตอนนี้เป็นต้นเดือนหนึ่งแล้ว แม้ไม่ตกฝน อากาศกลางวันในเมืองหังโจวก็มีแค่หกถึงเจ็ดองศาเหนือศูนย์ ยิ่งภาคใต้ชื้นและเย็นสะท้าน พอฤดูหนาวฝนตกลงมาเมื่อใด ความหนาวก็ซึมลงไปถึงในกระดูกสันหลัง
มือทั้งสองข้างของเฉินเยี่ยนชวนเปียกโชก คงแข็งทื่อจากความหนาวจนพลั่วหลุดมือหลายครั้ง บาดเป็นแผลแหวกที่ฝ่ามือ แต่เขากลับรู้สึกอะไรไม่เลย หยิบพลั่วขึ้นมาขุดต่ออีกเรื่อยไป
น้ำเลือดไหลเลื้อยลงตามด้ามไม้ช้า ๆ แต่เฉินเยี่ยนชวนกลับไม่รู้ตัวเลย
สวี่ฉางเซี่ยมองเฉินเยี่ยนชวนที่เปียกปอนทั้งตัวแล้วใจร้อนขึ้นมาทันที รีบส่งร่มอีกด้ามให้เลขาหวู
กำลังจะเอ่ยปาก เลขาหวูกลับหันมาทำท่าเชียบให้เงียบ
การจากไปของเสิ่นเมี่ยวชิง ย่อมเป็นความกระทบกระเทือนครั้งใหญ่ยิ่งต่อเฉินเยี่ยนชวน
การที่เขาได้ปลดปล่อยเช่นนี้ ยังดีกว่าการกลืนทุกอย่างเอาไว้ในใจเพียงลำพัง
สวี่ฉางเซี่ยยืนนิ่งอยู่ที่เดิมมองเฉินเยี่ยนชวน ในใจรู้สึกแปลก ๆ อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับเข้าไปในบ้านด้านหน้า เรียกลู่เฟิงกับโจวเหนิงออกมาช่วยเฉินเยี่ยนชวน
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะลงไป เฉินเยี่ยนชวนก็เอ่ยขึ้นเสียก่อนว่า "กินข้าวเสร็จก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน"
สวี่ฉางเซี่ยรู้ว่าเขาทุกข์ใจ เธอลังเลอยู่ครึ่งสุดสายตา สุดท้ายก็บอกลู่เฟิงกับโจวเหนิงเบา ๆ ว่า "งั้นคุณสองคนกลับไปกินข้าวก่อนนะ"