บังเอิญเซียวหล่างอี้ยังไม่นอน ได้ยินเสียงพวกเขาเถียงกันข้างนอก ก็ออกมาจากห้องดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พอเห็นเหอฉู่กำลังจะพลัดตกบันได เขาก็พุ่งตัวเข้าไปดึงเธอกลับมาได้ทันที
ทั้งคู่ยังใจหายใจคว่ำ เซียวหล่างอี้ยังไม่ทันให้เหอฉู่ยืนมั่น มือหนึ่งก็คว้าแขนเธอไว้ อีกมือหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองเซียวหย่วนฟานแล้วเอ่ยเสียงเข้มว่า "พี่! พี่ทำอะไรน่ะ!"
ตกบันไดสูงขนาดนี้ ต่อให้ไม่สลบก็แขนขาหัก!
ต่อให้เขาไม่ชอบเหอฉู่แค่ไหน ก็ทำกับเธอแบบนี้ไม่ได้!
เซียวหย่วนฟานเห็นเหอฉู่ถูกเซียวหล่างอี้ดึงกลับไปอยู่ในอ้อมกอด ก็ปรายตาดุดันไปมองเซียวหล่างอี้
นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า "พอดีฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย ตามฉันมาที่ห้องหนังสือหน่อย!"
เหอฉู่เห็นเซียวหย่วนฟานมองมา ก็รีบผละออกจากเซียวหล่างอี้ ยืนอยู่ข้างๆ
ท่าทางตื่นตระหนกของเธอ ยิ่งทำให้เซียวหล่างอี้ใจอ่อน
เธอก็แค่เป็นห่วงเซียวหย่วนฟานกลับมาแล้วจะหิว เลยรอเขาจนดึกดื่น เธอทำอะไรผิดเล่า?
"คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ" เขามองแผ่นหลังที่ไร้เยื่อใยของเซียวหย่วนฟาน แล้วพูดกับเหอฉู่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เหอฉู่ตาแดง พยักหน้า แล้วคิดอีกทีก็กระซิบบอกเซียวหล่างอี้ว่า "อย่าทะเลาะกับพี่ชายคุณเลยนะ ฉันเผลอเอง ยืนไม่ดีเอง ไม่เกี่ยวกับเขา..."