เหอฉู่ไม่ได้ส่งเสียง เพียงตาแดงก้มหน้าลง
เธอได้ยินทั้งหมดแน่นอน เสียงโต้เถียงของทั้งคู่ดังมาก แค่กั้นด้วยประตูห้องหนังสือที่ปิดไม่สนิท คิดจะไม่ได้ยินก็ยาก
ครู่หนึ่ง เธอวางจานผลไม้ในมือลงข้างตัว หมุนตัวพยุงกำแพง เดินกะโผลกกะเผลกมุ่งหน้าไปยังห้องของตนเอง
เซียวหล่างอี้เห็นท่าเดินของเธอแปลก ๆ จึงมองไปที่เท้า
คงเป็นตอนเกือบตกบันไดเมื่อครู่ที่ทำให้เธอข้อเท้าพลิก เจ็บจนเดินกระย่องกระแย่ง
เซียวหล่างอี้เห็นข้อเท้าที่โผล่พ้นชายเสื้อของเธอบวมขึ้นมา จึงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามหลังเหอฉู่ไป กล่าวว่า "เท้าเธอบาดเจ็บนะ"
"ไม่นี่" เหอฉู่ฝืนยิ้ม ตอบว่า "แค่เอ็นพลิกนิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย"
"ให้ฉันดูหน่อย" เซียวหล่างอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง จับตัวเธอไว้ ให้นั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ
เหอฉู่ขัดเขาไม่ได้ จึงนั่งลงบนโซฟาอย่างว่าง่าย ก้มหน้าไม่ส่งเสียง
ข้อเท้าของเธอบวมอย่างรุนแรง ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่แค่เอ็นพลิกธรรมดา เขาจับเท้าเธอขยับนิดเดียว เหอฉู่ก็อดสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้
"ต้องไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อย" เซียวหล่างอี้ขมวดคิ้วพูดกับเหอฉู่
เงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นเหอฉู่ก้มหน้าต่ำ เบ้าตาแดงเรื่อ น้ำตาไหลร่วงเหมือนเส้นด้ายขาด
น้ำตาของเธอหยดลงบนเสื้อผ้า หยดลงบนหลังมือขาวสะอาดที่ประสานกันอย่างประหม่า จนชายเสื้อของเธอเปียกชื้น
"ขอโทษนะ ที่รบกวนพวกพี่มาหลายปี" เหอฉู่พูดเสียงเบา "รอให้หย่วนฟานกลับมา ฉันจะบอกขอหย่ากับเขาเอง"