เสิ่นอวี้วันนี้มาที่นี่ก็เพียงเพื่อจะพูดทุกอย่างให้ชัดเจน
ถ้าการจากไปของเขาช่วยแก้ความขัดแย้งที่ไม่ควรมีทั้งหมดได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า
สายตาที่เจียงเย่ามองมายิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นอวี้คุ้นเคยกับสายตาแบบนี้ของเจียงเย่าดี เขาไม่อยากฟังคำขอบคุณใด ๆ จากเจียงเย่าเลย เพราะนี่เป็นเพียงสิ่งที่เขาควรทำ เป็นเพราะตัวเขาเองในตอนแรกที่ไม่ระวังรักษาระยะห่างกับสวี่ฉางเซี่ยให้ดี จึงทำให้อวี๋เจิ้งซิงจับผิดได้และหาช่องโหว่เข้ามา
ไม่ทันที่เจียงเย่าจะเปิดปาก เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มให้เจียงเย่าว่า "ส่วนบ้านหลังนี้ ถ้าพวกคุณชอบก็อยู่ต่อได้สบายใจ ที่นี่ฉันตั้งใจเลือกดูหลายที่เลยกว่าจะได้ทำเลดี ๆ แบบนี้ พวกคุณต้องดูแลรักษามันไว้ให้ดี ๆ นะ อย่าขายทิ้งง่าย ๆ"
"ไม่ขายหรอก" เจียงเย่าตอบกลับทันที
ยังไงก็ตาม เสิ่นอวี้ไม่เคยได้พักที่นี่แม้แต่วันเดียว เจียงเย่าก็ไม่ขี้แพ่งถึงขั้นนั้นหรอก
"งั้นฉันไปละ" เสิ่นอวี้เดินมาหยุดตรงหน้าเขา ยื่นมือตบเบา ๆ ที่บ่าของเขา แล้วกล่าวว่า "บ่ายนี้ฉันต้องออกเดินทางไปไห่เฉิงแล้ว"
"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจียงเย่าแอบตั้งใจไว้ว่าจะทานมื้อสุดท้ายร่วมกันสักมื้อ
"อือ บ้านเก่าที่ไห่เฉิงยังต้องตกแต่งอีกทีกว่าจะอยู่คนได้" เสิ่นอวี้พยักหน้าตอบว่า "อีกสองวันฉันก็ต้องไปรายงานตัวที่ที่ใหม่แล้ว เวลากระชั้นชิดมาก"
"ไม่ต้องส่งหรอก คนขับรถยังรออยู่ข้างนอก"