อวี๋เจิ้งจั๋วก้มตามองกู้เจียเหริน เห็นว่าเธอน้ำตาไหลจริง ๆ ตามที่คาด เขาจึงหยุดชะงักแล้วโอบใบหน้าน้อยของเธอไว้แนบอกอย่างเบามือ
ขึ้นไปชั้นบน เซียวหล่างอี้เพิ่งจะก้าวลงบันได ก็เห็นสองร่างกอดกันอยู่ที่หัวมุม
เขาอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ทันจะทันดูให้ชัด ก็รีบหันหน้าหลบอย่างอึดอัด แล้วหมุนตัวเดินจากไป
กู้เจียเหรินฟังเสียงฝีเท้าของเซียวหล่างอี้ที่ค่อย ๆ ไกลห่างออกไป เธอจึงค่อย ๆ สติกลับคืนมา
จากนั้นก็ผลักอวี๋เจิ้งจั๋วออกอย่างไม่ปรานี
"คุณพอใจแล้วสินะ?" เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างอับอาย
ความจริงแล้ว อวี๋เจิ้งจั๋วไม่ได้ตั้งใจให้เซียวหล่างอี้เห็นทั้งสองคน เขาใช้เสื้อโค้ทตัวใหญ่บังกู้เจียเหรินได้อย่างมิดชิด เซียวหล่างอี้ไม่มีทางมองเห็นว่าเป็นเธอ
เขาเงียบงันมองเธอ สายตาหล่นลงที่ปากที่ถูกจุบจนแดงก่ำ
"ฉันบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันจริงใจกับเซียวหล่างอี้ ขอร้องให้คุณอย่ามารบกวนเราอีก!"
อวี๋เจิ้งจั๋วมองกู้เจียเหรินเช็ดริมฝีปากอย่างแรงกระดังงา ก่อนจะหมุนตัวรีบลงบันได มุ่งหน้าออกทางประตูใหญ่ของโรงพยาบาล
นานเนิ่นนาน เขาจึงถอนสายตากลับมา เดินลงไปที่ลานจอดรถ แล้วขับรถออกทางประตูหลัง
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ไม่นานนัก ก็เห็นรถของเซียวหล่างอี้แล่นออกมาทางประตูหลัง
เขาข่มใจรอคอย ตามหลังรถเซียวหล่างอี้ไปในระยะประมาณ 100-200 เมตร ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป มองตามจนรถของทั้งสองจอดที่หน้าโรงละครใหญ่
เขามองเห็นกู้เจียเหรินลงรถคนเดียวก่อนที่ปากประตู ยืนเหม่อรอเซียวหล่างอี้จอดรถเสร็จ