“ได้” ครู่ใหญ่ อวี๋เจิ้งจั๋วถึงจะถอนสายตากลับมา ตอบเสียงเรียบ
เซียวหล่างอี้รู้สึกอย่างประหลาดว่า วันนี้อวี๋เจิ้งจั๋วทำให้เขารู้สึกกดดันเป็นพิเศษ โดยเฉพาะสายตาของอีกฝ่าย
เมื่ออวี๋เจิ้งจั๋วผ่อนท่าทีลง ในใจเขาก็โล่งอกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ” เซียวหล่างอี้บอกอวี๋เจิ้งจั๋ว
อวี๋เจิ้งซิงค่อย ๆ หั่นสเต๊กในจานโดยไม่มองพวกเขา แล้วตอบเสียงต่ำว่า “กลับกันเร็วหน่อย ได้ยินว่าคืนนี้หิมะจะตกหนัก”
“ครับ” เซียวหล่างอี้พยักหน้า
กระทั่งกลับขึ้นรถ สีหน้าของกู้เจียเหรินถึงค่อยกลับมาเป็นปกติ
เซียวหล่างอี้หันไปมองกู้เจียเหรินที่นั่งอยู่เบาะหลัง ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “เจียเหริน เธอ...กลัวลุงอวี๋หรือ”
กู้เจียเหรินเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที
เธอพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง ฝืนยิ้มให้เซียวหล่างอี้แล้วตอบว่า “ก็กลัวอยู่บ้างค่ะ ปกติคุณลุงอวี๋เข้มงวดกับคนรุ่นหลังนิดหน่อย ฉันกับคุณเพิ่งมาเดตกันครั้งแรก ก็เลย...”
“มิน่าล่ะ” เซียวหล่างอี้เข้าใจขึ้นมาทันที “ฉันก็รู้สึกเหมือนถูกผู้ใหญ่จับได้ว่ากำลังแอบคบกันตอนเรียนอยู่เลย”
กู้เจียเหรินยิ้มให้เขาอีกครั้ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
กลับถึงบ้าน กู้เจียเหรินเพิ่งเดินเข้าประตูมาก็เห็นซ่งเกอนั่งอยู่ในห้องรับแขก
ดูเหมือนซ่งเกอจะตั้งใจรอเธอกลับมาโดยเฉพาะ
“วันนี้ไปดูหนังกับหล่างอี้มาหรือ” ก่อนหน้านี้ตอนกู้เจียเหรินเข้าบ้าน เธอพูดคุยกับเซียวหล่างอี้ที่หน้าประตูอยู่สองสามคำ ซ่งเกอได้ยินหมดแล้ว