กลางเสียงปะทะไฟระหว่างสองฝ่ายที่ดังระงม สวี่ฉางเซี่ยถูกมัดตัวแล้วแบกรับขึ้นรถคันหนึ่ง ก่อนถูกโยนลงในห้องโดยสารของเรือลำหนึ่ง
ไม่นานนัก หั่วหมิงเจอก็ลากขาพลอยเซ้าซี้เดินเข้ามา ฉีกถุงผ้าที่คลุมศีรษะของสวี่ฉางเซี่ยออก แล้วพูดกับเธอว่า "ตาแก่ผู้เป็นตาของเจ๊งกับพ่อเลี้ยงของเจ๊งเป็นหมอทั้งคู่ เจ๊งต้องรู้เรื่องการแพทย์!"
ถ้อยคำของหั่วหมิงเจอไม่ใช่การถาม แต่เป็นการสั่งการ
สายตาที่ชาชืดของสวี่ฉางเซี่ยกวาดผ่านบาดแผลที่บ่าของหั่วหมิงเจอ โดยไม่เอ่ยปฏิกิริยาใด
"ช่วยเอากระสุนออกให้เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นเดี๋ยวเด็จฆ่าเจ๊ง! ฆ่าตัว hostage ทุกคน!" หั่วหมิงเจอปวดจนใบหน้าซีดขาว ยกปืนในมือขึ้นจ่อหน้าผากของสวี่ฉางเซี่ย
สวี่ฉางเซี่ยเงยหน้ามองเขา และไม่เอ่ยปฏิกิริยาใด
เธออยากจะฆ่าหั่วหมิงเจอให้ได้ตอนนี้เลย แล้วจะช่วยชีวิตเขาได้ยังไง
"ถ้าไม่ใช่เจ๊ง ไม่มีใครรู้ว่าในกระท่อมไม้นั้นขัง hostage ไว้! เดี๋ยวเด็จจะสั่งคนไปสังหารทุกคนตอนนี้!" หน้าผากของหั่วหมิงเจอมีเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่งที่อยากตายไปพร้อมกันทุกคน
ภาพเงาร่างเล็ก ๆ คนหนึ่งผุดขึ้นในความคิดของสวี่ฉางเซี่ยอีกครั้ง
"ปล่อยพวกเขาไป ฉันจะช่วยชีวิตเจ๊ง" หลายครู่ต่อมา สวี่ฉางเซี่ยเอ่ยกับเขาโดยไร้ซึ่งอารมณ์
"ได้ ตกลง!" หั่วหมิงเจอตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
"เจ๊งต้องสาบานต่อฟ้าด้วย" สวี่ฉางเซี่ยเอ่ยต่อ