“ไม่ต้องรีบ” หั่วหมิงเจอตอบกลับมาอย่างใจเย็นช้า ๆ พลางสั่งให้ลูกน้องนำสิ่งของที่เฉินเยี่ยนชวนนำมาไปรับไว้แล้วหยิบมาดู
ในแฟ้มเอกสารมีกระดาษวางกองอยู่ไม่กี่แผ่น เขียนโดยละเอียดว่าหากเขาปล่อยสวี่ฉางเซี่ยให้ออกจากไปอย่างปลอดภัย ฝ่ายสาธารณรัฐฮว่าเซี่ยจะงดคำสั่งออกหมายจับตระกูลหั่วทั้งตระกูลไปชั่วคราว เป็นสำเนาถึงสองฉบับ ประทับตราราชการที่จำเป็นครบแล้ว
หั่วหมิงเจออ่านเอกสารทั้งสองฉบับอย่างพินิจพิเคราะห์ทีละตัวอักษรไม่ตกหล่น แล้วจึงเงยหน้ามองเฉินเยี่ยนชวน “พวกคุณกำลังเล่นเกมสับสนด้วยถ้อยคำกับผมสินะ”
เฉินเยี่ยนชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “เนื่องจากการกระทำอันทรยศขายชาติของตระกูลหั่วพวกคุณ คำสั่งงดหมายจับจะออกก็ต่อเมื่อคุณปล่อยตัวหลานสะใภ้ของผมไปแล้ว”
“แต่สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่แบบนั้น” ใบหน้าของหั่วหมิงเจอมืดมนลงทันที “ผมต้องการให้ครอบครัวของผมออกจากประเทศ Y ได้อย่างปลอดภัย!”
ขณะพูด เขาก็กระชากแขนของสวี่ฉางเซี่ยเข้ามาอยู่ตรงหน้าอย่างโหดเหี้ยม แล้วชักปืนที่เอวออกมาจ่อที่ท้องของสวี่ฉางเซี่ย
“ดูเหมือนพวกคุณไม่ได้อยากช่วยเธอกับเจ้าตัวน้อยในท้องเธอแล้วสินะ!!!”
หัวใจของเฉินเยี่ยนชวนกระตุกวูบขึ้นมาทันที เข้าลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เผชิญหน้าตรงกับหั่วหมิงเจอ
“น้าชาย” ในจังหวะนั้นเอง สวี่ฉางเซี่ยเอ่ยกับเฉินเยี่ยนชวนขึ้นทันที “ที่ค่ายของพวกเขา ยังมีตัวประกันอีกสิบกว่าคน ล้วนเป็นคนชรา ผู้อ่อนแอ สตรี และเด็ก ๆ”
เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ สวี่ฉางเซี่ยไม่แคร์ชีวิตตัวเองอีกต่อไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ระวังตัวกันแน่นหนาขนาดนี้ โอกาสที่เธอกับเฉินเยี่ยนชวนจะออกไปได้ทั้งสองคน ก็ไม่เหลือมากแล้ว