หั่วหมิงเจอกินข้าวเสร็จ ค่อย ๆ เช็ดมืออย่างใจเย็น แล้วรอสวี่ฉางเซี่ยสักพัก
รอจนเธอวางตะเกียบ เขาถึงเอ่ยขึ้นว่า “ความจริงแล้ว ผมก็มีลูกที่เพิ่งเกิดไม่นานเหมือนกัน ตอนนี้อายุยังไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ”
สวี่ฉางเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาโดยไม่พูดอะไร
“ผมเชื่อว่าผู้หญิงฉลาดระดับคุณหนูสวี่ คงเข้าใจว่าคนแต่ละคนย่อมมีจุดยืนในการกระทำของตัวเอง ตระกูลหั่วเราเลือกเดินบนเส้นทางนี้ไปแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่...”
“พวกคุณกำลังช่วยประเทศ Y สังหารพี่น้องร่วมชาติ ขออภัยที่ฉันไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้” สวี่ฉางเซี่ยไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ตัดบทสนทนาเสียเย็นชา
แสงไม่พอใจวาบหนึ่งผ่านดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองเธอ
เขาเงียบไปหลายนาที จึงกล่าวต่อกับสวี่ฉางเซี่ยว่า “ตอนนี้ภรรยา ลูก และน้องสาวของผมติดอยู่ในประเทศ Y แต่กลับออกไปไหนไม่ได้เพราะหมายจับของสาธารณรัฐฮว่าเซี่ย พวกเธอไม่มีความผิด พวกเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับกิจการโรงงานอาวุธเลย”
สวี่ฉางเซี่ยในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหั่วหมิงเจอถึงจับตัวเธอมาเป็นตัวประกันแล้วหลบซ่อนอยู่ในภูเขาลึก
หั่วหมิงเจอเห็นว่าเธอดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว จึงพูดต่อไปว่า “ตอนเที่ยง ผมจะพาคุณไปที่แห่งหนึ่ง ตอนนั้นจะมีผู้มาเจรจากับผมจากสาธารณรัฐฮว่าเซี่ย ผมหวังว่าคุณจะช่วยโน้มน้าวอีกฝ่าย เมื่อหมายจับถูกยกเลิก ผมจะปล่อยคุณและตัวประกันคนอื่นไปเอง”
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหมายจับจะยกเลิกได้หรือไม่ สวี่ฉางเซี่ยรู้สึกว่าการที่หั่วหมิงเจอลำบากลำบนจับตัวเธอมา ตัวมันเองก็มีปัญหาอยู่แล้ว