“น้าชาย!” สวี่ฉางเซี่ยเข้าใจว่าเฉินเยี่ยนชวนตอนนี้ไข้สูงจนสติไม่อยู่กับร่าง เผลอเรียกเธอว่าเสิ่นเมี่ยวชิง
เธอก้มมองเฉินเยี่ยนชวน แต่เขาก็ยังหลับตาแน่นอยู่
“เซี่ยเซี่ย……” ในเวลาเดียวกัน เขาก็พึมพำบางคำออกมา
ทันทีนั้นเอง ทั้งตัวสวี่ฉางเซี่ยก็แข็งค้าง ราวกับถูกฟ้าผ่า
ขณะที่เธอยังมึนงงอยู่ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากทางปากประตูห้อง
สวี่ฉางเซี่ยจึงได้สติ จังหวะนั้นเองมือเฉินเยี่ยนชวนก็คลายออกบ้าง เธอรีบดึงมือตัวเองออกจากมือของเขา ลุกขึ้นยืนทันที
เป็นเลขาหวูที่กลับมาแล้ว
สวี่ฉางเซี่ยรีบกดสวิตช์ไฟ เลขาหวูเข้ามา เห็นว่าฉางเซี่ยอยู่ในห้องของเยี่ยนชวนก็อึ้งไปครู่หนึ่ง
“เอายามาแล้วใช่ไหม” ฉางเซี่ยฝืนใจให้สุขุม มองไปทางเลขาหวู แล้วกระซิบบอกเบา ๆ “น้าชายดูเหมือนจะไข้จนหมดสติไปแล้ว”
“มาแล้วครับ!” เลขาหวูรีบหยิบยาแก้ไข้ออกมาจากด้านนอก
สวี่ฉางเซี่ยยืนอยู่ที่ปากประตู มองเลขาหวูวิ่งไปมาอยู่กับเขา ก่อนจะเงียบ ๆ เดินไปเก็บของตัวเอง กลับเข้าห้องตัวเองแล้วล็อกประตูจากด้านใน
คืนนั้น สวี่ฉางเซี่ยหมดคืนไปโดยไม่หลับลงเลย
ไม่ว่าเฉินเยี่ยนชวนจะไข้จนหมดสติจริงหรือไม่ ไม่ว่าตอนนั้นสติของเขาจะอยู่กับร่างหรือเปล่า
ถึงตอนนี้ สวี่ฉางเซี่ยถึงจะรู้ตัวว่า แท้จริงแล้วความรู้สึกของเฉินเยี่ยนชวนที่มีต่อเธอ มันเปลี่ยนไปแล้ว
เธอเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไร ตั้งแต่วันที่เจียงเย่าไม่อยู่เมืองหางโจว ฝากฝังให้เขาดูแลเธอ? ตั้งแต่วันที่เขาดำน้ำไปช่วยเธอ? หรือว่าวันที่หั่วหยวนเจิงจะฆ่าเธอ และเขาเข้ามาขวางระเบิดเวลาแทนเธอ?