ท่ามกลางความเงียบงัน กู้เจียเหรินปล่อยมือของสวี่ฉางเซี่ย เดินไปจนถึงหน้าประตูห้องหนังสือ และเอ่ยกับกู้เฉิงหรงอย่างยากลำบากว่า "ท่านปู่ จริงๆ แล้วท่านพี่รองมีเหตุผลนะเจ้าคะ เขา..."
"ตรงนี้ไม่มีที่ให้เจ้าพูด!" ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวต่อ กู้จิ่งเหิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมากะทันหัน
กู้เจียเหรินตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะให้โอกาสตัวเองกับเซียวหล่างอี้ งั้นเรื่องนี้ให้เขาแบกรับไว้แค่ผู้เดียวก็พอ
ไม่อย่างนั้นทางกู้เทียนหมิง นางอธิบายไม่ได้ และทางสกุลเซียว ก็ยิ่งอธิบายไม่ได้!
กู้เจียเหรินคลอแววตาด้วยหยาดน้ำตา มองไปทางกู้จิ่งเหิง "ท่านพี่รอง..."
"เรื่องที่ข้าชอบฝูเหยียนเจ้าก็ไม่รู้ แล้วจะเข้ามายุ่งวุ่นวายทำไม?" กู้จิ่งเหิงกล้ำกลืนความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่าง หันหน้ากลับมามองกู้เจียเหริน "ข้าทำสิ่งใดย่อมรับผิดชอบด้วยตัวเอง!"
กู้เฉิงหรงดูออกว่าวันนี้ ต่อให้ทุบตีกู้จิ่งเหิงจนตาย เกรงว่าเขาก็จะไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้สักนิด
เขาจ้องมองกู้จิ่งเหิง สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นับจากนี้ไป เมื่อใดที่เจ้ารู้สำนึกผิดและคิดได้เมื่อไร จึงค่อยลุกขึ้นยืน!"
สิ้นคำ เขาก็เหวี่ยงแส้ทิ้ง แล้วเดินออกจากห้องหนังสือไปโดยไม่หันหลังกลับมา
จนกระทั่งกู้เฉิงหรงขึ้นไปชั้นบนแล้ว หยางหลิ่วจึงรีบให้ยายแม่บ้านไปเอายามาให้ แล้วทายาให้กู้จิ่งเหิง สวมเสื้อผ้าให้เขา
กู้เจียเหรินเดินมายังข้างกายกู้จิ่งเหิง คุกเข่าลงข้างๆ แล้วค่อยๆ จับมือของเขาไว้ข้างหนึ่ง "ท่านพี่รอง..."
"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า เชื่อฟังพี่" กู้จิ่งเหิงฝืนทนความเจ็บปวด ยิ้มให้กู้เจียเหริน แล้วกล่าวว่า "เป็นเพราะข้าคิดว่าอวี๋เจิ้งจั๋วปฏิบัติต่อฝูเหยียนไม่ดี รู้สึกว่าเธอไม่ควรได้รับแบบนั้น มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าหรือใครคนไหนทั้งนั้น"