"เธอฟังฉันนะ เซี่ยเซี่ย" เจียงเย่าเห็นใบหน้าน้องๆ ของสวี่ฉางเซี่ยแดงก่ำขึ้นมาทั้งใบ จึงรีบปลอบเสียงเบา "การไปรบคือหน้าที่ที่จำเป็นของฉันในฐานะทหาร เบื้องบนสั่งมา ฉันก็ต้องไป ไม่เช่นนั้นฉันจะกลายเป็นทหารหนี ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังเป็นผู้บัญชาการกรมที่หนึ่ง"
"ดังนั้นฉันบอกแล้วไง ถ้าเราวางกับดักซุ่มโจมตีล่วงหน้าล่ะ?" สวี่ฉางเซี่ยตอบทันควัน
แถมสวี่ฉางเซี่ยรู้ชัดเจนแจ้งด้วยว่าสงครามครั้งนั้นเริ่มต้นขึ้นที่ไหน!
"ฉันรู้ว่ายุทธการครั้งนั้นเริ่มขึ้นที่ตรงนั้น อยู่แถวภูเขาเหล่าโว บริเวณชายแดนที่พวกเราติดกับประเทศ Y!" เธอไม่อาจคิดถึงผลที่จะตามมาได้อีกต่อไป ไม่ว่าการพูดออกไปตรง ๆ จะก่อผลอะไร เธอจึงพูดกับเจียงเย่าตรง ๆ
ทันทีที่คำนั้นหลุดออกจากปากสวี่ฉางเซี่ย ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสนิทราวกับความตาย
เจียงเย่าจ้องมองเธอไม่กระพริบ
ครู่หนึ่งจึงเอ่ยกับเธอเบา ๆ "สิ่งที่เธอเพิ่งพูด ฉันจะหาทางจัดการให้ดีที่สุด ฉันก็เชื่อว่าเธอพูดความจริง แต่เซี่ยเซี่ย คำพูดนี้ ห้ามให้คนที่สามได้ยินเด็ดขาด!"
ทันทีที่พูดออกไป สวี่ฉางเซี่ยเองก็ใจหายวูบตามหลัง
เพราะครั้งก่อนหลังจากที่เธอเปิดเผยความลับฟ้ากับเจียงเย่า ความจำของเธอก็เริ่มเสื่อมถอยทันที ครั้งนี้ไม่รู้จะมีผลตามมาอย่างไรอีก
แต่เธอจริง ๆ ไม่อาจคิดถึงเรื่องเหล่านั้นได้อีกแล้ว!
เธอมองเจียงเย่าโดยไม่ส่งเสียง