เขาหยุดค้างอยู่กลางที่ไม่ถึงครึ่งวินาที ก่อนแทบจะพุ่งตรงเข้าไปในห้อง
ทันทีที่ก้าวเข้ามา เจียงเย่าก็เห็นเสื้อผ้าของสวี่ฉางเซี่ยถูกฉีกขาดไปเกือบหมด นั่งอยู่บนเตียง หน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว มองลงไปที่เสิ่นอวี้ใต้เตียง
แค่หนึ่งสายตา หัวใจของเจียงเย่าก็แทบถูกฉีกสลาย
"เซี่ยเซี่ย!" เขาตะโกนออกมาเสียงต่ำหนึ่งครั้ง
สวี่ฉางเซี่ยยังจมอยู่ในความหวาดกลัวเมื่อครู่จนไหวตัวไม่ถูก จนกระทั่งเจียงเย่าพุ่งเข้ามากอดเธอเอาไว้ มือเธอถึงได้ปฏิกิริยาตอบสนองแบบอัตโนมัติ กรีดร้องลั่นแล้วดันเขาออกจากตัวด้วยแรงทั้งหมด
"เป็นฉัน! มองให้ดีว่าเป็นฉัน!" เจียงเย่าตะโกนใส่เธอเสียงดัง
สวี่ฉางเซี่ยมึนงงอยู่หลายวินาที ก่อนจะมองเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือเจียงเย่า
"พี่เย่า..." ชั่วขณะนั้นเอง น้ำตาจากความหวาดกลัวภายหลังของเธอถึงกับหลั่งไหลลงมา
เมื่อครู่ที่เสิ่นอวี้พุ่งเข้ามาหาเธอ เธอได้ลูบไปโดนปืนประจำกายที่เอวของเขา จึงยิงเข้าที่แขนของเสิ่นอวี้หนึ่งนัด
ตอนนี้เสิ่นอวี้นั่งอยู่กับพื้นเต็มตัวไปด้วยเลือด จากท่าทางดูเหมือนสติจะกลับคืนมาแล้ว
"เสิ่นอวี้ แกนี่รู้ตัวไหมว่าเพิ่งทำอะไรลงไป!" เจียงเย่าสะบัดมือป้องสวี่ฉางเซี่ยไว้ด้านหลัง แล้วเอ่ยเสียงดุดันใส่เสิ่นอวี้
"เขาไม่รู้!" แรงสะท้อนมหาศาลแทบทำให้บ่าของสวี่ฉางเซี่ยหลุด แทบไม่มีแรงจึงคว้าเจียงเย่าเอาไว้ แล้วบอกเขาไปพลางสั่นพลาง
เมื่อครู่เธอแทบคิดว่าตัวเองจบแน่ ๆ จนกระทั่งในความตื่นตระหนกได้สัมผัสโดนปืนที่เอวของเสิ่นอวี้
ความหวาดกลัวภายหลังทำให้ตอนนี้ร่างกายเธอแทบไร้เรี่ยวแรง แม้แต่การลุกขึ้นยืนที่ง่ายดายแค่ไหนก็ยังทำไม่ได้