ตอนอวี๋เจิ้งซิงกลืนยาสัตว์ลงไปในปาก ยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามันคืออะไร จนกระทั่งฤทธิ์ยาเริ่มออกฤทธิ์ถึงได้รู้สึกตัว
“เปิดประตู!” เขาพุ่งตัวไปที่หน้าประตู ชกประตูเหล็กเบื้องหน้าด้วยแรงที่สุด ตะโกนลั่นว่า “ปล่อยฉันออกไป! เจียงเย่า! เธอไม่มีสิทธิ์ใช้กำลังลงโทษเอง!”
แม้แต่คนที่อยู่สูงสุดของสาธารณรัฐฮว่าเซี่ยยังไม่มีสิทธิ์ใช้การลงโทษส่วนตัวเช่นนี้เลย!
“ฉันว่าเธอกินใจหมีใจเสือเข้าไปเต็มอกแล้วสินะ ถึงกล้าทำแบบนี้กับฉัน!”
แต่เจียงเย่าเพียงยืนอยู่ด้านนอก จ้องเขาอย่างเย็นชาผ่านหน้าต่างลูกกรงเล็ก ๆ บนประตูเหล็ก แล้วตอบเสียงต่ำว่า “ดูซิสิ ว่าฉันกล้าหรือไม่”
ประตูของห้องขังดำไม่เหมือนประตูที่ไหน เป็นประตูเหล็กสองชั้น พอล็อกแล้ว นอกจากระเบิดที่มีอำนาจทำลายพอ ๆ กัน ไม่มีอะไรเปิดมันได้
เขาจะให้อวี๋เจิ้งซิงได้ลองชิมความทุกข์ที่สวี่ฉางเซี่ยกับเสิ่นอวี้เพิ่งเผชิญมาเมื่อครู่ ให้เขารู้บ้างว่าอะไรคือการร้องขอฟ้าฟ้าก็ไม่ตอบ ขอแผ่นดินแผ่นดินก็ไม่ไยดี
เขามองดูอวี๋เจิ้งซิงที่ใช้แรงมากเกินเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน ฤทธิ์ยาจึงแผดเผาขึ้นอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าแก่ ๆ ของอวี๋เจิ้งซิงแดงก่ำทั้งใบ ทุกข์ทรมานจนกลิ้งไปมากับพื้น อยากใช้ความเย็นของพื้นเหล็กคลายความทรมานในกาย
ทว่าปริมาณยาสัตว์ที่เจียงเย่ายัดเข้าไปนั้น มากกว่าที่เสิ่นอวี้ต้องรับหลายเท่า อวี๋เจิ้งซิงรู้สึกเหมือนทั้งร่างจะระเบิดสลาย สมองเจ็บปวดจนแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ
“เจียงเย่า ฉันขอร้องเธอ! ฉันผิดแล้ว!” เขาใช้สติที่เหลืออยู่ชิ้นสุดท้าย พยายามตะโกงขอโทษเจียงเย่า