เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาจากปากของเฉินเยี่ยนชวน จี้หล่างก็โล่งใจขึ้นมา
นิสัยของลูกสาวตัวเอง เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร
ตลอดหลายปีมานี้เธอไม่ยอมไปดูตัว และไม่ยอมคบใคร ที่จริงก็เพราะในใจมีเฉินเยี่ยนชวนอยู่ เธอเป็นพวกไม่ถึงฝั่งไม่เลิก
เขาอายุปูนนี้แล้ว จี้หร่านเกิดตอนเขาอายุ 40 ปี นับเป็นลูกที่ได้มาเมื่อแก่ ลูกอีกสองคนของเขาต่างมีครอบครัวและหน้าที่การงานแล้ว มีก็แต่จี้หร่าน ลูกที่เขารักที่สุด ยังไม่มีที่ลงหลักปักฐาน
เฉินเยี่ยนชวนเป็นคนยังไง เขารู้ว่าไม่มีปัญหา ถ้าได้แต่งกับจี้หร่าน ก็คงจะดีกับเธอ เรื่องอื่น เขาก็ไม่สนใจแล้ว
"นักโทษมาถึงเป่ยเฉิงแล้วใช่ไหม?" เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามเฉินเยี่ยนชวน
"ใช่ มาถึงแล้ว" เฉินเยี่ยนชวนตอบรับ
"งั้นคุณรออยู่ที่ห้องทำงานผมตรงนี้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้" จี้หล่างลุกขึ้นจากเก้าอี้
เฉินเยี่ยนชวนร้อนใจ จี้หล่างเองก็ร้อนใจเช่นกัน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของชาติ หากได้คำให้การของนักโทษคนนี้ก็เท่ากับมีพยานบุคคลที่สมน้ำสมเนื้อ ยิ่งจัดการเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี จะได้ไม่ปล่อยไว้นานแล้วเกิดปัญหาภายหลัง
เฉินเยี่ยนชวนจึงอยู่รอที่ห้องทำงานของจี้หล่าง ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งบ่ายแก่
พลบค่ำใกล้เข้ามา จี้หล่างก็กลับมาจากข้างนอก
"เป็นอย่างไรบ้าง?" เฉินเยี่ยนชวนลุกพรวดเข้าไปถามตรงหน้าจี้หล่าง
จี้หล่างมองเฉินเยี่ยนชวนแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านผู้นำเบื้องบนบอกว่า อยากพบคุณตามลำพัง คงมีอะไรจะพูดกับคุณ คุณไปกับผมเดี๋ยวนี้เลย"