อีกฝ่ายกลับก้มมองหน้าท้องนูนของสวี่ฉางเซี่ย แล้วหัวเราะอีกครั้ง “เด็กคนนี้ มีสิทธิ์อะไรถึงจะเกิดมาอย่างสงบสุขได้เล่า?”
สิ้นเสียง เฉินเยี่ยนชวนก็พุ่งเข้ามาชกเขาอย่างแรงข้าง ๆ
ชายแผลเป็นทั้งคนทั้งรถเข็นล้มคว่ำลงกับพื้น
“ท่านเฉิน ใจเย็น ๆ!” ผู้นำโรงพักที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาดึงเฉินเยี่ยนชวนไว้ ปลอบเสียงเบา “ยังต้องเก็บเขาไว้สอบอีก! เราต้องสืบให้ได้ว่าเขาติดต่อคนสกุลหั่วที่อยู่ต่างประเทศยังไง!”
ชายแผลเป็นที่นอนอยู่กับพื้นถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ใช่แล้ว พวกนายจับข้าได้แล้วยังไง?”
ท่าทางบ้าบิ่นของเขาทำให้ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ก้าวเข้ามาลากเขาขึ้นจากพื้นทันที แล้วใส่กุญแจมือให้
สวี่ฉางเซี่ยเห็นพวกเขากำลังจะพาตัวไป ก็รีบเข้าไปขวาง “เดี๋ยวก่อน! ข้าต้องรู้ว่าคำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง!”
นางขวางพวกเขาไว้พลางถามชายแผลเป็นเสียงเข้ม “ที่บอกว่าผัวข้าตายแล้วจริง ๆ คืออะไร?”
ชายแผลเป็นมองนางด้วยสายตาเย็นชา เลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วพูด “ศพเขาไหม้เกรียมขนาดนั้น พวกเจ้าจะแน่ใจได้ยังไงว่านั่นคือเขา?”
คำพูดนี้ทำให้ใจของสวี่ฉางเซี่ยกระตุกวูบอย่างแรง
ดังนั้น ความตายของเจียงเย่า เป็นการแก้แค้นให้หั่วหยวนเจิงอย่างจงใจ พวกมันหลังจากฆ่าเจียงเย่าแล้ว ยังไปตรวจสอบศพของเจียงเย่าอีกด้วย!