คนที่ก้าวเข้ามาในห้องคือเจียงเย่า
เขามองเห็นสวี่ฉางเซี่ยจ้องมองตัวเองอย่างตึงเครียดและระแวง และเมื่อเธอทันได้เห็นชัดว่าเป็นใคร ความระแวงในดวงตานั้นจึงคลายลง — แต่ในใจของเขาเองกลับตึงรัดจนหายใจไม่ออก
"ผมไปซื้ออาหารเช้ามาให้" เขายิ้มฝืนๆ พร้อมสะบัดถุงกระดาษกันน้ำมันในมือให้เธอดู
"มาถึงเมืองนี้หลายวันแล้ว แต่เธอยังไม่เคยได้กินของว่างแท้ๆ ของเมืองอวี๋เฉิงเลย"
คืนวานเขานอนไม่หลับทั้งคืน นั่งอยู่บนโซฟาจวนจะสว่าง แล้วจึงออกไปซื้ออาหารเช้ามาให้เธอ
บางทีอาจเพราะเรื่องระทึกใจเมื่อคืน สวี่ฉางเซี่ยจึงฝันร้ายอีกครั้ง
เธอพูดจุกจิกในความฝัน และประโยคที่ได้ยินชัดที่สุดคือ "ไม่นะ... ลู่เฟิงต้องไม่เป็นอะไร..."
จนถึงวินาทีนั้นเจียงเย่าจึงได้รู้ว่า ในความทรงจำของชีวิตก่อนของเธอ ลู่เฟิงคงเสียชีวิตในสมรภูมิมานานแล้วเช่นกัน
แต่เขาคือคนแรกที่ต้องจากไป เขาคงไม่มีวันรอเห็นจุดจบของลู่เฟิงได้แล้ว
สวี่ฉางเซี่ยมองอาหารเช้าในมือเขาโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินกลับไปนั่งที่ขอบเตียง มองเขาเปิดถุงกระดาษกันน้ำมันสองใบ
เป็นก๋วยเตี๋ยวหลอดแท้ๆ ของเมืองอวี๋เฉิง
ความจริงสวี่ฉางเซี่ยอยากกินเมนูนี้มานานแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้กินสักที ไม่คิดว่าตอนที่เธอกำลังจะจากเมืองอวี๋เฉิงไป เจียงเย่าจะซื้อมาให้เสียได้
เธอมองเจียงเย่า มองไปที่รอยบาดแผนบนข้อนิ้วมือของเขา
เมื่อคืนเขาลงมือกับอวี๋เจิ้งซิงหนักแค่ไหน เห็นได้จากรอยแผลเหล่านั้น
"เอาซีอิ๊วไหม" เจียงเย่าเงยหน้ามองเธอ ถามเสียงนุ่ม