“ถ้าตอนนี้คุณยังให้คำตอบที่แน่ชัดกับฉันไม่ได้ ฉันก็ให้เวลาคุณ ค่อย ๆ คิดดูนะ” จี้หร่านไม่รอให้เขาตอบ ก็พูดต่อ
“แต่ฉันไม่อยากแยกจากคุณจริง ๆ”
นับตั้งแต่วันที่รู้จักกับเฉินเยี่ยนชวน จี้หร่านรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน เขาอยู่ข้างกายเธอ แต่กลับห่างไกลเหลือเกิน นี่เป็นครั้งเดียวที่เธอรวบรวมความกล้าขออะไรสักอย่างจากเขา
ขอแค่ได้อยู่ข้างกายเขามากขึ้นอีกสักวัน เธอก็ดีใจแล้ว
“จี้หร่าน ฉันเกรงว่าสักวันคุณจะต้องเสียใจ” เฉินเยี่ยนชวนมองมาที่เธอด้วยแววตาซับซ้อน
“ฉันตัดสินใจเอง ไม่มีคำว่าเสียใจ” จี้หร่านตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
อยู่นานทีเดียว เฉินเยี่ยนชวนก็หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยกับเธอเบา ๆ ว่า “กินอีกหน่อยเถอะ กลัวตอนกลางคืนจะหิว”
จี้หร่านเห็นเขาไม่พูดถึงเรื่องเมื่อกี้อีก ก็รู้ว่าเขาเห็นด้วยแล้ว จึงค่อยโล่งใจ
แน่นอนว่าเธอไม่มีทางเสียใจ เธอแค่กลัวว่าเฉินเยี่ยนชวนจะตกลงแล้วกลับคำเสียมากกว่า
...
วันรุ่งขึ้น ที่บ้านสกุลเจียง
พี่เหอเห็นว่าอาหารที่ยกมาให้สวี่ฉางเซี่ยนั้น นางกินไปแค่ไม่กี่คำ ก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้
ระหว่างเก็บกวาดก็ถามสวี่ฉางเซี่ยอย่างระมัดระวังว่า “ค่ำนี้อยากกินอะไรบ้างไหม พี่เหอทำให้”
แม้จะรู้ว่าสวี่ฉางเซี่ยไม่เจริญอาหาร แต่เจียงเหลยถิงกำชับไว้ว่า จะปล่อยให้สวี่ฉางเซี่ยอยู่เงียบ ๆ คนเดียวไม่ได้ ต่อให้ต้องหาเรื่องพูด ก็ต้องคุยกับสวี่ฉางเซี่ยทุกวัน