ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นในห้วงคิดของสวี่ฉางเซี่ยไม่ขาดสาย
เธอไม่ทันรู้ตัวว่าน้ำตาได้ไหลอาบแก้มเต็มสองข้าง
อวี๋เจิ้งจั๋วรู้ดีว่า สิ่งที่เขาพูดออกไปตอนนี้ จะทำให้สวี่ฉางเซี่ยรับได้ยากเหลือเกิน
แต่ทุกสิ่งที่เจียงเย่าวางแผนและทุ่มเททำเพื่อเธออย่างยากลำบาก วันหนึ่งเธอจะต้องได้รู้
เขาเข้าใจว่าตอนนี้สวี่ฉางเซี่ยคงโศกเศร้าปวดร้าวแสนสาหัส บางทีหากไม่มีเด็กในครรภ์ เธออาจอยากจากไปพร้อมกับเจียงเย่า
แต่เคราะห์ดีที่มีเด็กคนนี้ อย่างน้อยก็พอจะทำให้สวี่ฉางเซี่ยมีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
"คุณเองก็คงอยากให้ลูกของคุณเกิดมา พร้อมกับมีแม่ที่มีความรับผิดชอบใช่ไหม?" อวี๋เจิ้งจั๋วถามขึ้นเสียงเบา ดวงตาแดงก่ำ "เส้นทางที่เขาปูไว้ให้คุณ คุณไม่ควรทำให้มันสูญเปล่า"
สวี่ฉางเซี่ยยกมือขึ้นปิดหน้า สะอื้นจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
พี่เหอที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามาโอบกอดสวี่ฉางเซี่ยไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดกับอวี๋เจิ้งจั๋วด้วยเสียงสะอื้นว่า "คุณอวี๋ ได้โปรดหยุดพูดเถอะค่ะ!"
เมื่อวานสวี่ฉางเซี่ยเพิ่งออกมาจากหอบรรพชน วันนี้กว่าจะฟื้นคืนเรี่ยวแรงขึ้นมาได้หน่อย อวี๋เจิ้งจั๋วก็มาพูดเรื่องเหล่านี้กับเธออีก เธอกลัวว่าร่างกายของสวี่ฉางเซี่ยจะรับมือกับความโศกเศร้านี้ไม่ไหว
แต่อวี๋เจิ้งจั๋วก็ยังยืนกรานที่จะพูดต่อ "ฉางเซี่ย ผมอยากพาคุณไปเป่ยเฉิง ผมจะหาครูที่ดีที่สุดให้คุณ ติวบทเรียนที่คุณตกหล่นไปช่วงนี้ให้ตามทัน จะได้พยายามไม่ให้คุณต้องเสียใจกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย"