กู้เจียเหรินมองดูเขา ในใจต่อสู้กันอยู่ขั้วหนึ่งกับขั้วหนึ่งอย่างทรมาน
นางเงียบไปชั่วครู่ หลีกเลี่ยงสายตาของเซียวหล่างอี้ แล้วตอบเสียงเบาว่า "ตอนแรกก็เพราะต้องการทำภารกิจให้สำเร็จ"
แต่หลังจากนั้น เธอค่อย ๆ ค้นพบทีละนิยาว่า เซียวหล่างอี้เป็นคนจริงใจ แถมดีต่อเธอมาก จนในใจเธอก็เริ่มโยกไหว ในบทบาทคู่หมั้นนั้น เขาว่ากันว่าสมบูรณ์แบบไม่มีที่ติ
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะขีดเส้นแบ่งให้ชัดกับอวี๋เจิ้งจั๋ว ดังนั้นต่อมาเธอที่มีต่อเขา ก็มีความรู้สึกดี ๆ ผุดขึ้นบ้างจริง ๆ ข้อนี้เธอปฏิเสธไม่ได้
ไม่เช่นนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องลำบากใจถึงเพียงนี้
ครึ่งประโยคที่เธอไม่ได้เอ่ยออกมา เซียวหล่างอี้เข้าใจ ดังนั้น ระหว่างเขากับเธอ ก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ อยู่
"ขอบคุณนะ เจียเหริน" เขายิ้มให้เธอ
ขอแค่กู้เจียเหรินมีเขาอยู่ในใจ ก็พอแล้ว
"เธอวางใจได้ ตอนนี้ฉันไม่บังคับเธอ" เห็นสีหน้าของกู้เจียเหรินยังลังเลอยู่ เขาจึงเอ่ยต่อว่า "ฉันจะให้เวลาเธอได้พิจารณา เรื่องอนาคตของเราสองคน"
นานโข กู้เจียเหรินถึงพยักหน้าอย่างซับซ้อนใจ ตอบกลับว่า "สองสัปดาห์นี้ ไม่ต้องมาหาฉันก็ได้ ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ คิดให้รู้เรื่อง"
"ได้" เซียวหล่างอี้ตอบรับเสียงเบา ไม่ฝืนดึงดันต่อ
กู้เจียเหรินมองตามจนเซียวหล่างอี้เดินออกไป นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ จึงหันกลับมานั่งลงที่โซฟา มองจ้องโทรทัศน์เป็นตาย
แต่เช้า คนในบ้านออกไปหมด เหลือเพียงกู้เจียเหรินคนเดียวอยู่ในบ้าน