พี่เหอเมื่อคืนนอนหลับได้ค่อนข้างดี ไม่ได้สังเกตว่าสวี่ฉางเซี่ยไม่ได้หลับทั้งคืน
สวี่ฉางเซี่ยมองดูท้องฟ้าด้านนอก แล้วหันไปพูดกับพี่เหอและเฉินเยี่ยนชวนว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ กลับถึงหางโจวแล้วฉันยังต้องไปโรงเรียน”
เธอรู้ว่าตอนนี้กู้เจียเหรินกับคนอื่น ๆ คงยังไม่ตื่น ไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของพวกเขา จึงตั้งใจจะไปเงียบ ๆ
ถนนด้านนอกเงียบสงัด นอกจากเสียงตะโกนเรียกแถวของทหารที่ฝึกอยู่ไกล ๆ ดังมาแผ่วเบา ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
ขึ้นรถแล้ว พี่เหอนึกอะไรขึ้นได้ ง่วนอยู่กับการล้วงกระเป๋าครู่หนึ่ง
“นี่อวี๋เจิ้งจั๋วส่งมาให้” เธอพูดพลางยื่นซองจดหมายซองหนึ่งให้สวี่ฉางเซี่ย “ฟ้ายังไม่สว่างเขาก็มาถึงแล้ว มาถึงก็ไปเลย”
สวี่ฉางเซี่ยรับมาเปิดดู ข้างในมีตัวอักษรหวัด ๆ แต่ทรงพลังเขียนว่า “ขอให้เธอสอบได้ที่หนึ่ง! สอบติดอันดับสูง!”
ยังมีถุงผ้าชุบยันต์เปิดแสงจากวัดเล็ก ๆ อีกใบ ด้านหน้าปักเป็นรูปเจดีย์เหวินชาง ด้านหลังปักตัวอักษร ‘สอบติดอันดับสูง’
ดูแล้วเป็นของที่ไปขอมาจากวัดให้เธอด้วยความตั้งใจจริง
อวี๋เจิ้งจั๋วในช่วงที่จัดคนมาสอนพิเศษให้สวี่ฉางเซี่ย ได้ทำความเข้าใจสถานะการเรียนของสวี่ฉางเซี่ยแล้ว มั่นใจในตัวสวี่ฉางเซี่ยมาก ตอนกินข้าวเย็นเมื่อวานก็บอกว่าเชื่อว่าสวี่ฉางเซี่ยจะต้องสอบเข้าเป่ยเฉิงได้แน่
สวี่ฉางเซี่ยมองกระดาษแผ่นนั้นแล้วรู้สึกว่านี่คือความหมายของการบอกลาจากอวี๋เจิ้งจั๋ว
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง หันไปถามพี่เหอว่า “เขาบอกไหมว่าจะไปไหน”