“ใช่แล้วค่ะ ฉันโตมาที่เมืองหังโจว” สวี่ฉางเซี่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาที่เปี่ยมข้อสงสัยของผู้บัญชาการกองพลหลี่
“จริง ๆ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าพวกนี้อะไรกินได้อะไรกินไม่ได้”
“แต่ฉันเห็นเธอลงมือทำงานคล่องแคล่วนักนี่” ผู้บัญชาการกองพลหลี่ทำท่าชี้ไปยังของตรงหน้า
ฉางเซี่ยยิ้มแล้วตอบกลับไปอย่างเรียบเฉยไม่ติดอกติดใจ “หนูไปเดินตลาดอาหารทะเลที่เมืองอวี๋เฉิงมาสองรอบ บ้านหนูทำธุรกิจขายผัก เลยอยากขนสินค้าทะเลไปขายที่หังโจวบ้าง จึงไปถามไถ่ศึกษากับชาวประมงอย่างละเอียดค่ะ”
“อ๋อ อย่างนั้นสินะ” ผู้บัญชาการกองพลหลี่พยักหน้า “เห็นเธอทำอะไรคล่องขนาดนี้ ฉันนึกว่าเคยใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลซะอีก”
“บ้านหนูเป็นคนหังโจวโดยกำเนิดทั้งตระกูลค่ะ” ฉางเซี่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม
เจียงเย่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ คลายใจ แล้วรับตะกร้าจากมือฉางเซี่ยไป พึมพำเสียงต่ำว่า “ของพวกนี้ฉันไปล้างก่อนนะ”
“ค่ะ”
ฉางเซี่ยเงยหน้ามองแผ่นหลังเจียงเย่าไปชั่วขณะ
เธอรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ตอนที่ผู้บัญชาการกองพลหลี่ถามคำถามนั้น เจียงเย่าดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเธออีก
เพราะวัตถุดิบจากการหาของทะเลมีความหลากหลาย ฉางเซี่ยจึงวางแผนทำสองแบบ แบบหนึ่งลวกจิ้มน้ำจิ้ม อีกแบบผัดกระทะ
เธอผ่าปูครึ่งตัว จุ่มด้านที่ผ่าลงในแป้งเล็กน้อย แล้วผัดรวมกับกุ้งแมลงป่องและหอยปากเป็ดด้วยกระเทียมสับและต้นหอมบนไฟแรง
ส่วนหอยชนิดอื่น ๆ ลวกสุกแล้วจิ้มน้ำจิ้มที่ปรุงไว้
“น้ำจิ้มแบบนี้เธอทำยังไงเอ่ย ฉันอยากเรียนบ้าง!” โจวชิงจิ้มเนื้อหอยแมลงภู่ลงน้ำจิ้มแล้วยังไม่ทันกลืนคำแรกสุดท้ายก็ต้องชมจนออกนอกหน้า