"ได้ งั้นก็พรุ่งนี้" โจวชิงในฐานะผู้ผ่านโลกมาแล้ว รู้ว่าคู่สามีภรรยาอย่างสวี่ฉางเซี่ยกับเจียงเย่าเมื่อคืนนี้ต้องไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันแน่ ๆ จึงไม่ได้ลำบากสวี่ฉางเซี่ย เธอยิ้มตอบ
"ถ้าต้องการอะไรก็บอกฉันนะ ฉันจะเก็บมาเพิ่มให้อีกเพียบ" โจวชิงพูดต่อ
"หอยปากเป็ดสิ" สวี่ฉางเซี่ยครุ่นคิดแล้วตอบ
หอยปากเป็ดผัดขึ้นชื่อว่าอร่อยที่สุด สวี่ฉางเซี่ยไม่ได้กินรสนั้นมานานแล้ว พอนึกย้อนก็เริ่มเจริญอาหารขึ้นมา
"หอยปากเป็ดหน้าตาเป็นยังไงเหรอ?" โจวชิงถามด้วยความอายเล็กน้อย
"ฉันกับพี่หลี่เป็นคนภาคเหนือทั้งคู่ บ้านเกิดไม่ติดทะเล บางอย่างจากทะเลก็เลยไม่ค่อยรู้จัก"
สวี่ฉางเซี่ยจึงอธิบายด้วยการประกอบมือให้โจวชิงดู "ก็เป็นเปลือกหอยรูปร่างเรียวยาวเหมือนต้นไผ่ ชอบฝังตัวอยู่ในทราย"
โจวชิงพอนึกภาพออกแล้วจึงพยักหน้าตอบ "ได้ ถ้าเห็นเมื่อไรฉันจะเก็บให้เลย"
สวี่ฉางเซี่ยคิดอีกรอบแล้วพูดต่อ "พี่สะใภ้ พี่เห็นอะไรก็เก็บอะไรมาเลย หอยโข่ง เปลือกหอย ปูอะไรงี้ จับตัวใหญ่ปล่อยตัวเล็ก ส่วนใหญ่กินได้ทั้งนั้น พี่เก็บมาแล้วเย็นนี้เดี๋ยวฉันทำให้พี่กับหยวนหยวนกิน"
ยุคนี้คนกินอาหารทะเลกันน้อยอยู่แล้ว โดยเฉพาะแถบในแผ่นดิน คนฐานะดีก็นิยมกินปลาน้ำจืดและเนื้อสัตว์เป็นส่วนใหญ่ มีแต่ชาวประมงยากไร้ที่ติดทะเลเท่านั้นที่กินอาหารทะเลเป็นอาหารหลัก โจวชิงไม่รู้จักจึงเรื่องปกติ
"เอ๊ะ เอาเลย!" โจวชิงพยักหน้ารับทันที
สวี่ฉางเซี่ยมองพวกเธอเดินจากไป ก็กลับเข้าห้องมาจัดแจงตัวเอง กินข้าง ล้างชาม ตั้งหม้อต้มน้ำ แล้วไปที่โรงอาหารยืมกระเทียมกับผักชีจากแปลงมาเล็กน้อย