“สวี่ฉางเซี่ย! เรื่องนี้ชัดว่าคุณกลั่นแกล้งฉัน! ของชิ้นนี้ไม่ใช่ของฉัน!” กู้รั่วชิงรีบกรีดร้องใส่ฉางเซี่ยทันที “คุณต้องไปอธิบายให้พวกเขาฟังให้ชัด!”
เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะตอนแม่หยางเทามาอื้อฉาวหน้าประตูเมื่อกี้ ฉางเซี่ยได้ยินแล้ว จึงตั้งใจล่อเธอมาที่นี่! เพื่อกลั่นแกล้งเธอให้ได้!
นี่ไง ถึงบางอ้อว่าทำไมหลายวันมานี้ฉางเซี่ยถึงเงียบสนิทไม่มีอาการผิดปกติ ที่แท้กำลังซุ่มรอเธออยู่ตรงนี้!
“ฉันจะอธิบายอะไรล่ะ” ฉางเซี่ยตอบกลับด้วยสีหน้างงงวย “นี่ไม่ใช่กระดาษโน้ตที่คุณเขียนเหรอ”
กู้รั่วชิงก็ไม่รู้ว่าฉางเซี่ยเอากระดาษโน้ตใบนี้มาจากไหน แต่ลายมือบนนั้นเป็นของเธอจริง ๆ ตอนนี้เธอชะโงกปากไม่มีทางแก้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เธอก็เคยส่งกระดาษโน้ตให้หยางเทามาแล้วจริง เรื่องนี้แทบเป็นที่ตรึงตราไปได้เลยว่าไม่รอด
“วันนี้ต้องไปเคลียร์กันที่สถานีตำรวจ! คู่หมั้นคุณก็ต้องมาด้วย!” แม่ของหยางเทาไม่มีทีท่าจะปล่อยกู้รั่วชิงไปง่าย ๆ และไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป
“ไม่ก็ออกจากโรงเรียนซะ! ถ้าคุณออกจากโรงเรียน เรื่องนี้ฉันจะไม่เอาความ! ยังไงก็ห้ามคุณมาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับหยางเทาของบ้านฉันอีก! โรงเรียนคือที่ให้คนเรียนหนังสือ ไม่ใช่ที่ให้พวกไร้ยางอายอย่างคุณมาก่อความปั่นป่วน! เลือกเอาสักอย่างสิ!”
แม่ของหยางเทาแม้ท่าทีจะดุดัน แต่คำพูดก็มีเหตุผลหมดทุกคำ เหล่าพ่อแม่และนักเรียนที่มุงดูความครึกครื้นรอบ ๆ ไม่มีสักคนที่เดินเข้ามาห้ามปราม
แม่ของหยางเทาโทรเรียกคนขับรถของบ้านมา แล้วลากตัวกู้รั่วชิงไปที่สถานีตำรวจใกล้ ๆ พร้อมกัน
“ทุกคนกลับห้องของตัวเองได้แล้ว อย่ามัวมอง หยิบใบรายงานคะแนนเสร็จก็กลับบ้านกันเถอะ!” อาจารย์ใหญ่หันไปบอกนักเรียนด้านข้าง
อาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมสองตอนนี้ก็สำนึกผิดที่ตัวเองทำไป ถ้ารู้งี้ตั้งแต่แรก ก็คงไม่เห็นด้วยให้กู้รั่วชิงย้ายมาเรียนที่นี่ ทำให้โรงเรียนรกหมองไปหลายวัน!
ไม่ต้องพูดถึงว่าแม่ของหยางเทาจะบีบให้กู้รั่วชิงออกจากโรงเรียน แม้แต่อาจารย์ใหญ่เองก็วางแผนจะเชิญผู้ปกครองสกุลกู้มาคุยเรื่องให้กู้รั่วชิงออกจากโรงเรียนอยู่แล้ว!