"เจียเหรินว่ายน้ำไม่เป็นนะ!" สวี่ฉางเซี่ยตะโกนสุดเสียงไปทางเซียวหล่างอี้
แต่เซียวหล่างอี้กลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ว่ายตรงดิ่งไปหาเหอฉู่
ใจของสวี่ฉางเซี่ยหล่นวูบลงทันที เธอมองเห็นศีรษะของกู้เจียเหรินจมหายลงไปในน้ำ เลยไม่คิดอะไรอีก ถลกกระโปรงขึ้นถอดรองเท้าอย่างลุกลนเตรียมจะกระโดดลงไปช่วย
วินาทีที่เธอกำลังจะกระโดดลงทะเลสาบ มือของใครบางคนก็เอื้อมมาฉุดรั้งเธอไว้แน่น
ตอนที่ถูกคว้าตัวเอาไว้ ใจของสวี่ฉางเซี่ยก็กระตุกวูบอย่างประหลาด เธอหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
นั่นเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แถมยังสวมเครื่องแบบทหาร
"ผมไปช่วยเอง!" ฝ่ายนั้นเอ่ยกับสวี่ฉางเซี่ยอย่างร้อนรน
สวี่ฉางเซี่ยเห็นเขาพุ่งหลาวลงทะเลสาบ ดำลงไปตรงจุดที่กู้เจียเหรินจมหายไป
ทันทีที่เขาลงน้ำ อวี๋เจิ้งจั๋วซึ่งได้ข่าวก็รีบมาถึง และกระโจนลงน้ำตามไปติด ๆ
มีผู้ชายสองคนลงไปช่วย สวี่ฉางเซี่ยถึงได้โล่งใจขึ้นบ้าง
แต่เมื่อมองไปที่หมวกทหารที่ชายคนนั้นถอดวางไว้ข้าง ๆ สวี่ฉางเซี่ยก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เธอจำไม่ได้ว่าในบรรดาแขกวันนี้มีทหารหนุ่มอายุน้อยคนนี้อยู่ด้วย เพราะสาเหตุจากเธอ สกุลกู้จึงไม่ได้จัดงานใหญ่โต แขกที่เชิญมาสวี่ฉางเซี่ยพอคุ้นหน้าอยู่บ้าง
อย่างไรก็ดี ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรต่อ อวี๋เจิ้งจั๋วก็ลากตัวกู้เจียเหรินที่หมดสติว่ายมาถึงฝั่งแล้ว
ตอนนี้คนที่มามุงดูตรงริมทะเลสาบเริ่มมากมายขึ้นแล้ว อวี๋เจิ้งจั๋วอุ้มกู้เจียเหรินขึ้นฝั่งพลางเอ่ยกับฝูงชนด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ถอยออกไปกันหน่อย ให้อากาศถ่ายเทสะดวก!"
ระหว่างที่พูด เขาก็เริ่มทำการปฐมพยาบาลกู้เจียเหริน
สวี่ฉางเซี่ยเห็นท่าว่าอวี๋เจิ้งจั๋วจะเป่าปากกู้เจียเหรินเพื่อผายปอด เธอก็สาวเท้ากระโดดเข้าไปดึงตัวอวี๋เจิ้งจั๋วไว้ พลางเอ่ยอย่างร้อนรนว่า "ฉันทำเอง! ฉันรู้หลักการแพทย์! ตาของฉันเคยเป็นหมอมาก่อน!"