เพราะเพิ่งลืมตาตื่น สายตาของสวี่ฉางเซี่ยในความมืดจึงแจ่มชัดเป็นพิเศษ
แทบจะทันทีที่มองไปยังอีกฝ่ายในวินาทีที่สอง เธอก็จำได้ว่านั่นคือใบหน้าของเฉินเยี่ยนชวน
ทั้งสองมองตากันค้างอยู่ในความมืดชั่วครู่ เฉินเยี่ยนชวนก็ถอนมือกลับ
สวี่ฉางเซี่ยมึนงงไปหลายวินาที ก่อนจะลุกนั่งขึ้นจากเตียง
"น้าชาย..." เสียงที่เธอตั้งใจเบาลงนั้นแฝงความตกใจอยู่ไม่น้อย
เฉินเยี่ยนชวนมาที่นี่ได้ยังไงกัน?!
เฉินเยี่ยนชวนรู้ว่าตัวเองทำให้เธอตกใจ นิ่งไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอธิบายเบา ๆ ว่า "เธอเป็นไข้"
เมื่อครู่เขาใช้แสงไฟถนนที่ส่องผ่านเข้ามาจากด้านนอก เห็นว่าใบหน้าขาวผ่องของเธอดูจะแดงซ่านไปนิด ๆ บวกกับเสียงพึมพำในความฝันเมื่อครู่ เขาจึงสังหรณ์ใจว่าเธอคงกำลังเป็นไข้
จริง ๆ ด้วย เมื่อครู่เขาเอามือแตะหน้าผากของเธอดู ก็ร้อนอุ่นอยู่ไม่ใช่น้อย
สวี่ฉางเซี่ยฟังดังนั้น ก็ยกมือไปแตะหน้าผากตัวเองบ้าง ร้อนจริง ๆ ด้วย
แต่สิ่งที่ทำให้สวี่ฉางเซี่ยประหลาดใจกว่าคือ เฉินเยี่ยนชวนโผล่มาที่เป่ยเฉิงเมื่อไหร่กัน
ในแสงไฟจาง ๆ ที่ส่องผ่านเข้ามาจากด้านนอก เฉินเยี่ยนชวนเห็นรอยฟกช้ำใต้ชุดคนไข้ของสวี่ฉางเซี่ยที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำเข้ม เพิ่งจะขมวดคิ้วพับแน่นเข้าหากันทันที
สวี่ฉางเซี่ยรับรู้ได้ว่าสายตาเขากำลังมองมาที่บริเวณลำคอของตัวเอง จึงรีบดึงปกเสื้อขึ้นปิดแผลไว้อย่างไม่รู้ตัว
เฉินเยี่ยนชวนเห็นความอิดออดใจของเธอ หยุดชั่วครู่แล้วเอ่ยอธิบายเบา ๆ ว่า "อาเย่าโทรมาบอกฉันว่าเธออยู่เขตทหาร ฉันได้ยินว่าเธอเป็นลมตอนอาบน้ำ เลยแวะมาดูก่อน"