ที่ไล่กู้เจียเหรินออกไป เพราะกลัวว่ากู้เจียเหรินจะเห็นบาดแผลตามร่างของเธอแล้วตกใจ
แถมถ้ากู้เจียเหรินรู้ความจริงเข้า ย่อมไปเล่าให้หยางหลิ่วกับซ่งเกอฟังแน่นอน ซึ่งเธอไม่อยากให้พวกนั้นต้องห่วงใยเธอมากเกินไป
ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ สวี่ฉางเซี่ยยังไม่ได้อาบน้ำเลยสักครั้ง
บางส่วนของร่างกายยังติดเลือดค้างอยู่
เธอยกเท้าก้าวลงอ่างอาบน้ำ จุ่มร่างทั้งหมดลงในน้ำอุ่น แล้วค่อย ๆ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดถูไปทีละส่วนบนผิวทุกตารางนิ้วของตัวเองอย่างแรงมือ
เธอย่อมรู้ว่าเสิ่นอวี้ไม่ได้ตั้งใจ แต่กระนั้นในใจก็ยับยั้งความขยะแขยงไว้ไม่อยู่
เธอเช็ดถูผิวทั้งร่างจนแดงก่ำ เช็ดจนแทบจะเปื่อย เปลี่ยนน้ำในอ่างไปสองรอบ ล้างจนผิวฝ่ามือฝ่าเท้าขาวซีด ล้างจนเช็ดแรงแค่ไหนก็ไม่เหลือแม้แต่คราบสกปรกแม้เพียงจุดเดียว
นอกห้อง กู้เจียเหรินได้ยินทุกเสียงภายในอย่างชัดเจน เธอรู้ว่าสวี่ฉางเซี่ยกำลังเช็ดถูตัวเองอยู่ไม่หยุด เสียงนั้นทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่หยุด
เธอลงไปหยิบน้ำมันยาหนึ่งขวดแล้วเดินขึ้นมา
เพราะเมื่อครู่เธอเห็นว่าแขนของสวี่ฉางเซี่ยผิดปกติ น่าจะเป็นเพราะเมื่อคืนใช้ปืนในยามฉุกเฉิน แรงสะท้อนจากปืนพกเล่นงานจนแขนบิดเคล็ด ทำให้หยิบตะเกียบได้ลำบาก
พอหยิบน้ำมันยาขึ้นมา เธอได้ยินว่าสวี่ฉางเซี่ยเปลี่ยนน้ำเป็นครั้งที่สามแล้ว จึงทนไม่ได้ เดินเข้าไปเคาะประตูห้องน้ำเบา ๆ “เซี่ยเซี่ย?”
เธอกลัวว่าสวี่ฉางเซี่ยจะเป็นลมอยู่ข้างใน
สวี่ฉางเซี่ยไม่ตอบรับ
กู้เจียเหรินรออยู่หน้าประตูสักพัก ได้ยินแต่เสียงน้ำไหลโชกโชน