หลินชิงหย่าเบิกตาค้าง “จิ่งสิง ทำไมนายถึงให้ฉันขอโทษเธอได้!”
กู้จิ่งสิงหันไปพูดกับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ “วันนี้ขอให้ทุกคนช่วยเป็นพยาน ถ้าผลตรวจของพ่อฉันยืนยันว่าเจียงเหยียนเป็นคนช่วยไว้ ฉันจะจ่ายค่ารักษาตามที่ตกลงกัน ส่วนหลินชิงหย่าต้องคุกเข่าขอโทษเจียงเหยียน”
หลินชิงหย่ากัดฟันแน่น “แล้วถ้าพ่อนายไม่ได้เป็นฝีมือเธอที่ช่วยไว้ล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะคุกเข่าขอโทษเธอเอง” ลู่เฉิงโจวรีบแย่งตอบ
เจียงเหยียนหันไปมองสามีตัวเอง “?”
ลู่เฉิงโจวกุมมือเธอไว้แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ผมเชื่อคุณ”
เจียงเหยียนเอนตัวซบลู่เฉิงโจวทันที “สามีฉันนี่ดีกับฉันที่สุดเลย วางใจเถอะ ฉันไม่ยอมให้คุณต้องคุกเข่าขอโทษใครหรอก”
กู้จิ่งสิงพาพ่อของเขา กู้หมิงฮุย ไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง เจียงเทากับหลินชิงหย่าก็ตามไปด้วย
หลินชิงหย่าสาบานในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าจะทำให้เจียงเหยียนหน้าแตกให้ได้
ลู่เฉิงโจวสั่งให้โจวฉุนไปติดตามโครงการที่เพิ่งคว้ามาได้วันนี้ จากนั้นก็พาเจียงเหยียนไปเลือกชุดราตรีและทำผมแต่งหน้า
หลังจากทั้งคู่แต่งตัวเสร็จ ระหว่างทางไปตระกูลฟู่ โทรศัพท์ของเจียงเหยียนก็ดังขึ้นกะทันหัน
พอเห็นว่าคนโทรมาคือกู้จิ่งสิง ดวงตาของเจียงเหยียนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอรีบกดรับสาย แล้วเปิดลำโพง
เสียงตื่นเต้นของกู้จิ่งสิงดังขึ้น “เจียงเหยียน ผลตรวจออกแล้ว หมอบอกว่าถ้าวันนั้นเธอไม่รีบช่วยไว้ พ่อฉันคงไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาอีก ขอบคุณนะเจียงเหยียน เธอช่วยชีวิตพ่อฉันไว้”
เจียงเหยียนกับลู่เฉิงโจวสบตากัน
เธอตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “คุณชายกู้ ในเมื่อผลยืนยันแล้ว เรื่องค่ารักษา...”