หลังออกจากร้านเครื่องประดับ กู้จิ่งสิงก็ขับรถไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมกู้หมิงฮุยผู้เป็นพ่อ
พอเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เขาก็ได้ยินเสียงเจียงเทาดังออกมาจากข้างใน
“กู้ นายว่าลู่เฉิงโจวจะรู้หรือเปล่าว่าเราวางแผนเล่นงานน้องชายเขา? ไม่อย่างนั้นทำไมเอกสารประมูลที่พวกเขานำไปแสดงในงานประมูลถึงไม่เหมือนกับเอกสารที่ลู่เฉิงหลินให้เราล่ะ?”
“ฉันว่าเป็นเพราะลู่เฉิงหลินถูกลู่เฉิงโจวจับได้ตอนขโมยเอกสารประมูลนั่นแหละ ลู่เฉิงโจวเลยเล่นตามน้ำ จงใจให้ลู่เฉิงหลินเอาเอกสารปลอมมาให้เรา”
“ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าลู่เฉิงโจวเจ้าเล่ห์มาก ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ อยากหลอกเขาน่ะยาก”
“เออ จริงสิ นายรู้หรือยังว่าลู่เฉิงโจวพี่ชายคนโตอย่างลู่เฉิงเหล่ยกลับบ้านไปแล้ว?”
กู้หมิงฮุยประหลาดใจ “พากลับบ้านแล้วเหรอ? เรื่องเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ลู่เฉิงเหล่ยไม่ใช่กลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้วหรือไง? ตระกูลลู่คิดจะเลิกรักษาแล้วเหรอ พากลับบ้านไปรอความตายหรือไง?”
กู้จิ่งสิงกลั้นหายใจ เงี่ยหูตั้งใจฟัง
เจียงเทาพูดว่า “พอดีฉันรู้จักหมอเจ้าของไข้ของลู่เฉิงเหล่ย ก็เลยแอบถามเขามา เขาบอกว่าลู่เฉิงโจวยืนกรานจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ลู่เฉิงเหล่ย พวกหมอพยายามห้ามแล้วแต่ลู่เฉิงโจวไม่ฟัง ยังบอกด้วยว่าถ้าไม่ยอมทำเรื่องให้ เขาจะพาคนออกไปเอง”
“นายลองคิดดูดี ๆ สิ ลองคิดให้ละเอียด” เจียงเทาทำท่าภูมิใจราวกับเพิ่งค้นพบความลับใหญ่โต
กู้หมิงฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าเข้าใจขึ้นมา