กู้จิ่งสิงถึงกับพูดไม่ออก
เจียงเหยียนไม่เคยพูดอะไรทำนองว่าชอบเขาเลยสักครั้ง
แต่เธอนัดเขาไปที่โรงแรม ความหมายยังไม่ชัดเจนอีกหรือไง?
“ถ้าคนที่ไปตามนัดที่โรงแรมคืนนั้นเป็นฉัน ตอนนี้คนที่แต่งงานกับเธอก็ควรเป็นฉันสิ” กู้จิ่งสิงแย้งอย่างไม่ยอมแพ้
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ตลอดสองวันนี้ในหัวมีแต่ภาพของเจียงเหยียน ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังควบคุมเขาอยู่
เจียงเหยียนไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาเคยชอบ
เขาชอบผู้หญิงอ่อนโยนเรียบร้อยอย่างหลินชิงหย่าต่างหาก
แต่ตอนนี้เขากลับเกลียดหลินชิงหย่ามาก รู้สึกว่าเธอเสแสร้งและเสแสร้งจอมปลอม
เมื่อเทียบกันแล้ว ความงามของเจียงเหยียนโดดเด่นสะดุดตา ดึงดูดผู้คนราวกับแม่เหล็ก นิสัยก็ตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้ง
ลู่เฉิงโจวหัวเราะเยาะอีกครั้ง
“ไม่รู้หรือไงว่าโลกนี้ไม่มียาแก้เสียดาย? ความจริงก็คือคืนนั้นนายผลักฉันขึ้นเตียงเจียงเหยียนเอง ฉันเลยต้องขอบคุณนายที่ช่วยให้ฉันกับเจียงเหยียนได้ครองคู่กัน”
กู้จิ่งสิงกำหมัดแน่น
เขาเสียใจจริง ๆ
แต่แต่งงานแล้วก็หย่าได้ อีกอย่างเขามั่นใจว่าจะทำให้เจียงเหยียนเปลี่ยนใจกลับมา
เขาไม่เชื่อว่าเจียงเหยียนจะชอบคนอย่างลู่เฉิงโจว
“คุณลู่ไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า คนที่ยิ้มได้จนถึงที่สุดต่างหากคือผู้ชนะหรือไง?” กู้จิ่งสิงพูดอย่างมั่นใจ
“แต่งงานแล้วก็หย่าได้ วันข้างหน้ายังอีกยาว เราคอยดูกันไปเถอะ”
ลู่เฉิงโจวขมวดคิ้ว
“ที่แท้คุณกู้ก็เป็นคนหน้าด้านขนาดนี้! พูดเรื่องแย่งเมียคนอื่นออกมาต่อหน้าเจ้าตัวได้อย่างหน้าตาเฉย ไม่กลัวอายุสั้นหรือไง!”