“คนเยอะก็ดีสิ คนเยอะแปลว่าของอร่อย พี่สะใภ้ใหญ่ งั้นพรุ่งนี้เที่ยงเราไปลองกันเถอะ” เจียงเหยียนพูดกับซูอวี่ถง
“พาฉันไปด้วยนะ ฉันก็อยากลองเหมือนกัน” ฉินอ้าวเสวี่ยรีบพูด
ได้ออกไปกินข้าวพร้อมลูกสะใภ้ทั้งสองคนและหลานชาย คงสนุกน่าดู
“เสียดายพรุ่งนี้เที่ยงฉันมีนัด ไม่อย่างนั้นก็อยากไปลองด้วยเหมือนกัน” ลู่เฉิงโจวพูดอย่างเสียดาย
“พรุ่งนี้เที่ยงฉันก็มีนัดเหมือนกัน นัดกินข้าวกับลูกค้าเก่าไว้” ลู่จิ่งหวยพูด
ฉินอ้าวเสวี่ยเหลือบมองพ่อลูกคู่นั้น ก่อนหัวเราะหึแล้วพูดว่า “นี่เป็นมื้อสังสรรค์ของพวกผู้หญิง ใครบอกว่าจะพาพวกคุณไปด้วย? อย่ามาทึกทักเอาเอง พวกคุณอยากไป แต่พวกเรายังไม่อยากให้ไปเลย”
ลู่จิ่งหวยเม้มปากอย่างกระอักกระอ่วน
นี่เขาโดนภรรยารังเกียจเข้าแล้วเหรอ?
เจียงเหยียนกัดปีกไก่คำหนึ่งแล้วพึมพำว่า “ถ้ามีชานมก็ดีสิ ชานมกินคู่กับของย่างนี่เข้ากันสุด ๆ”
ฉินอ้าวเสวี่ยกำลังจะพูด ก็ได้ยินลูกชายอย่างลู่เฉิงโจวเอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวผมสั่งให้”
ฉินอ้าวเสวี่ยรีบพูดว่า “สั่งให้แม่แก้วหนึ่งด้วยนะ”
ลู่เฉิงโจวตอบว่า “ได้ครับ”
“ขอบคุณนะที่รัก คุณนี่ดีที่สุดเลย”
เจียงเหยียนยิ้มแก้มปริ ยื่นปีกไก่ในมือไปจ่อปากลู่เฉิงโจว “ที่รัก ลองชิมดูสิ”
บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
ฉินอ้าวเสวี่ยอยากบอกเจียงเหยียนเหลือเกินว่า ในบรรดาลูกทั้งสี่คนของเธอ ลู่เฉิงโจวเป็นคนรักความสะอาดที่สุด
เขาไม่มีทางกินของที่คนอื่นกัดไปแล้วเด็ดขาด
เพราะเขารังเกียจน้ำลายว่าสกปรก
ใครจะคิดว่าวินาทีถัดมา ลู่เฉิงโจวกลับอ้าปากกัดปีกไก่คำหนึ่งแล้วพูดว่า “อืม หอมดี”