ลู่จิ่งหวยเงยหน้ามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เธอสวมชุดกี่เพ้าสีขาว รวบผมไว้ด้านหลังแล้วปักปิ่นหยกขาวไว้บนศีรษะ
ผิวพรรณกับรูปร่างได้รับการดูแลอย่างดี ดูแล้วน่าจะอายุสี่สิบกว่า
แต่ในความทรงจำของเขา เหมือนจะไม่มีเพื่อนผู้หญิงคนนี้อยู่ในห้องเรียน
“พี่หวย จำฉันไม่ได้แล้วเหรอคะ?” ผู้หญิงคนนั้นบีบเสียงพูด แสร้งทำท่าผิดหวัง
“ก็จริงนะ ฉันลาออกตอนปีสาม พี่หวยจำไม่ได้ก็ไม่แปลก”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกะพริบตาคู่สวยแล้วพูดว่า “แต่ฉันจำพี่หวยได้แม่นเลยนะคะ”
หัวใจของลู่จิ่งหวยกระตุกวูบ
ไม่จริงน่า ไม่จริงใช่ไหม มีสาวดอกบัวขาวที่แอบชอบเขาจะมาล่อลวงเขาจริง ๆ เหรอ?
เขาระแวดระวังขึ้นมาทันที “ขอโทษนะ เพื่อน ฉันอายุมากแล้ว ความจำไม่ค่อยดี ขอถามหน่อยว่าเธอเป็นใคร?”
มุมปากของผู้หญิงคนนั้นกระตุก เธอรีบใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน
“พี่หวย อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พี่ดูหนุ่มกว่าเพื่อนร่วมชั้นตั้งหลายคน งั้นฉันขอแนะนำตัวใหม่ ฉันชื่อหวังเวย พี่หวยพอจะจำได้หรือยังคะ?”
หวังเวย?
ลู่จิ่งหวยนึกออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย หวังเวยหน้าตาดีอยู่ไม่น้อย เลยมีคนตามจีบหลายคน
ลู่จิ่งหวยจำได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่พักห้องเดียวกับเขาเคยจีบหวังเวย แต่ถูกเธอปฏิเสธ
เพื่อนคนนั้นเสียใจมาก วิ่งออกไปซื้อเบียร์มาหลายลังแล้วกลับมาดื่มที่หอ
ลู่จิ่งหวยยังดื่มเป็นเพื่อนเขาไปหลายขวด
ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนคนนั้นก็บอกว่าได้ยินหวังเวยมีแฟนแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของกิจการ