ทุกครั้งที่ไปถึงโลกใบใหม่ ระบบจะมอบเงินของโลกย่อยให้เธอจำนวนหนึ่ง พอใช้จ่ายประทังชีวิตขั้นพื้นฐานได้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีมิติส่วนตัว ซึ่งผูกติดกับเธอมาตั้งแต่โลกย่อยที่เธอเกิด ก่อนที่ระบบจะพาเธอไปยังโลกต้นกำเนิด และมันก็ติดตามเธอมาตลอด ดังนั้นเรื่องความเป็นอยู่จึงไม่ต้องกังวลเลย
เจิ้งหยวนหมิ่นกำลังซักผ้าอยู่ที่บ้าน เธอคัดเสื้อผ้าของฝาแฝดชายหญิงออกไปกองไว้ข้างหนึ่ง พ่อแม่กับพี่ชายต่างก็ไปทำงาน ไม่มีเวลาซักผ้า เธอช่วยซักให้ก็แล้วไป แต่น้องชายกับน้องสาวปิดเทอมแล้ว ว่างก็เอาแต่เที่ยวเล่นไปทั่ว ยังจะให้เธอคอยปรนนิบัติพวกเขาอีกหรือ?
เธอไม่สนหรอก!
พอเห็นหยวนชู เจิ้งหยวนหมิ่นก็ทำหน้าบึ้งตึง พูดประชดประชันว่า “โอ้โฮ คนยุ่งกลับมาแล้วหรือ ได้งานหรือยังล่ะ?”
หยวนชูยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “อย่าเพิ่งพูดเลย พอตัดขาดจากการเป็นวัวเป็นควายให้ตระกูลเจิ้ง โชคของฉันก็ดีขึ้นทันตาเห็น แล้วฉันก็ได้งานจริง ๆ ด้วย”
เจิ้งหยวนหมิ่นชะงักไป ก่อนถามว่า “ได้งานจริง ๆ เหรอ?”
“ได้แล้วน่ะสิ เพราะงั้นก่อนหน้านี้เป็นตระกูลเจิ้งที่กดโชคฉันไว้ต่างหาก ฉันช่วยพวกคุณทำโน่นทำนี่มากเกินไป โชคของตัวเองถึงได้แย่ ตอนนี้ฉันตัดสินใจจะหนีให้พ้นจากพวกปลิงดูดเลือดอย่างครอบครัวนี้ โชคก็เลยดีขึ้น”
เจิ้งหยวนหมิ่นหัวเราะเย็นชา “เธอกำลังเผยแพร่ความเชื่องมงายศักดินา ระวังฉันไปรายงานเธอนะ”
“ก็ไปสิ แค่เธอพูดปากเปล่า คนอื่นจะเชื่อทุกอย่างที่เธอพูดหรือไง? เธอบอกว่าฉันเผยแพร่ความเชื่องมงายศักดินา ฉันก็บอกว่าไม่ได้ทำ ใครจะเชื่อก็ยังไม่แน่ แต่เรื่องที่แม่จะโอนงานให้เธอน่ะเป็นเรื่องจริง ฉันจะไปรายงานว่าเธอเลี่ยงการลงชนบท ต่อต้านนโยบาย รายงานทีเดียวก็จับได้แน่ จะไปไหมล่ะ ไปด้วยกันเลยไหม?”
เจิ้งหยวนหมิ่น “……”
เธอโกรธจนหอบหายใจแรงอยู่สองครั้ง แล้วนั่งลงซักผ้าต่อ
หยวนชูกลับเข้าห้องไปจัดข้าวของของตัวเอง ที่จริงก็ไม่มีอะไรต้องจัดมาก เธอแค่เก็บเสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิม ส่วนอย่างอื่นไม่เอาเลย
ตอนนี้ครอบครัวเจิ้งพักอยู่ในบ้านพักพนักงานที่โรงงานทอฝ้ายแห่งที่สามจัดสรรให้ มีทั้งหมดสามห้องกับห้องรับแขกที่วางโต๊ะกินข้าวได้เพียงตัวเดียว เจิ้งเถี่ยจวินกับจางอวิ๋นนอนห้องหนึ่ง เจิ้งหยวนหมิ่น เจิ้งหยวนชู และเจิ้งหยวนหยวน เด็กหญิงฝาแฝดชายหญิง นอนห้องหนึ่ง ส่วนเจิ้งหยวนเลี่ยง ลูกชายคนโต กับเจิ้งหยวนฟาง น้องชายคนเล็ก นอนอีกห้องหนึ่ง
เมื่อจางอวิ๋น เจิ้งเถี่ยจวิน และเจิ้งหยวนเลี่ยงกลับจากทำงานแล้ว หยวนชูก็คืนทะเบียนบ้านกับใบรับรองสิทธิซื้อธัญพืชและน้ำมันให้จางอวิ๋นต่อหน้าทุกคน “ของฉันย้ายออกไปแล้ว นี่ของพวกคุณ เอาคืนไป”
จางอวิ๋นประหลาดใจเช่นกัน จึงถามว่า “ลูกได้งานแล้วเหรอ?”
“ได้แล้วค่ะ ฉันจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก บ้านนี้ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเลย มีแต่ความเย็นชาและไม่เป็นธรรม เพราะงั้นฉันจะไม่อยู่ใต้ชายคาเดียวกับพวกคุณต่อแล้ว พวกคุณเลี้ยงฉันมาจนอายุ 17 ปี เรื่องตอบแทนพระคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูฉัน พวกคุณมีแผนยังไงบ้าง? หรือจะเอาชีวิตฉันคืนไปก็ได้ ยังไงตอนนั้นฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายขอมาเกิด พวกคุณต่างหากที่คุมกางเกงตัวเองไม่อยู่”
ทุกคน “……”
เจิ้งเถี่ยจวินโกรธจัด “พูดเหลวไหลอะไรของเธอ? เป็นสาวเป็นนางควรพูดแบบนี้หรือไง?”
หยวนชูถามอย่างประหลาดใจ “ฉันพูดอะไรล่ะ? พวกคุณมีลูกตั้งหลายคน พวกคุณทำได้ แต่คนอื่นพูดไม่ได้หรือไง?”
เจิ้งเถี่ยจวินโกรธจนหอบหายใจฟืดฟาด
จางอวิ๋นถอนหายใจ ช่วงหลายวันมานี้พวกเขาต่างทำสงครามเย็นกับลูกคนนี้ เดิมทีคิดจะขัดเกลาความดื้อรั้นของเธอสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าเธอจะได้งานจริง ๆ
ที่จางอวิ๋นไม่คาดคิดยิ่งกว่านั้นคือ การลงชนบทส่งผลต่ออุปนิสัยของลูกมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอถูกกระทบกระเทือนใจ!
จางอวิ๋นพูดว่า “ช่างเถอะ ไปเถอะ พวกเราจะถือว่าไม่เคยเลี้ยงเธอมา”
หยวนชูตอบว่า “งั้นเรามาเซ็นสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์กันเถอะค่ะ!”
เจิ้งเถี่ยจวินตะคอก “อย่าหวังเลย! ไม่ว่ายังไงพวกเราก็เลี้ยงเธอจนโต พอปีกกล้าขาแข็งก็คิดจะไม่ยอมรับพ่อแม่ ช่างเป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ”
“พูดเหมือนฉันได้งานแล้วก็ถีบหัวส่งพวกคุณอย่างนั้นแหละ ทั้งที่คนถีบฉันออกไปก่อนคือพวกคุณ ตอนที่ฉันไม่มีอะไรเลย ไม่มีงานทำ พวกคุณก็วางแผนจะส่งฉันลงชนบทแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกคุณคิดจะโอนงานของแม่ให้พี่สาว แล้วให้ฉันไปลำบากตรากตรำอยู่ชนบท แถมยังตั้งใจจะไม่ให้อะไรฉันเลย ทั้งที่พวกคุณเป็นฝ่ายทำไม่ถูกก่อน ทำไมพูดราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกเอาเปรียบล่ะ? ทำเหมือนฉันเป็นคนทำให้พวกคุณผิดหวังอย่างนั้นแหละ?
เอาอย่างนี้ พวกคุณไม่อยากเซ็นก็ได้ แต่แม่ห้ามโอนงานให้พี่สาว! ฉันต้องการแค่ความยุติธรรม งานของแม่ไม่ได้คิดจะให้ฉัน ก็อย่าให้พี่สาวเลย งานของฉันฉันหาเอง ให้เธอไปหาเองเหมือนกัน หาไม่ได้ก็ลงชนบท ขอแค่พวกคุณทำได้ เราก็ไม่จำเป็นต้องตัดขาดกัน
อย่าคิดจะรับปากส่ง ๆ กับฉัน ปากบอกตกลงแล้วหันหลังไปโอนงานกันต่อ ถ้าพวกคุณกล้าโอน ฉันก็กล้าไปรายงาน อย่างมากทั้งครอบครัวก็ไปกินดินที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือด้วยกัน ฟาร์มใช้แรงงานรอรับพวกเราอยู่!”
หยวนชูเคาะโต๊ะ เน้นทีละคำว่า “สิ่งที่ฉันต้องการคือความยุติธรรม!”
จางอวิ๋นหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ฉันเซ็น”
หยวนชูหยิบสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์ที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ยื่นให้จางอวิ๋น
ในสัญญาฉบับนี้ เธอตัดขาดความสัมพันธ์ไม่เพียงกับจางอวิ๋นและเจิ้งเถี่ยจวิน แต่ยังรวมถึงเจิ้งหยวนเลี่ยง เจิ้งหยวนหมิ่น เจิ้งหยวนหยวน และเจิ้งหยวนฟางด้วย ตามที่เธอเรียกร้อง ทุกคนลงชื่อและประทับลายนิ้วมือไว้บนเอกสาร
หลังเซ็นเสร็จ หยวนชูก็เก็บสัญญาใส่กระเป๋าสะพาย
เธอหยิบห่อสัมภาระของตัวเองออกมา เปิดต่อหน้าทุกคนแล้วถามว่า “จะตรวจดูไหมคะ?”
จางอวิ๋นโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ไปเถอะ”
หยวนชูมัดห่อสัมภาระใหม่ สะพายขึ้นหลังแล้วออกจากบ้านตระกูลเจิ้ง มุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กที่เช่าไว้
เรือนที่เธอเช่าไม่ใหญ่ ข้างในมีเพียงสองห้อง ห้องนอนหนึ่งห้องกับห้องรับแขกหนึ่งห้อง ในลานมีครัวเล็กกับห้องส้วม และยังมีห้องเก็บของเล็ก ๆ อีกห้อง เรียกได้ว่าเล็กแต่มีครบทุกอย่าง อยู่คนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว
หยวนชูหยิบฟูก ผ้าห่ม และหมอนที่เหมาะกับยุคสมัยนี้ออกมาจากมิติ แม้ภายนอกจะดูธรรมดา แต่คุณภาพดีที่สุดอย่างแน่นอน ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบทอจากฝ้ายชั้นดี เป็นผลงานฝึกทอผ้าของเธอ ส่วนฟูกกับผ้าห่มก็เป็นฝีมือที่เธอเย็บเองทีละเข็ม หมอนก็เช่นกัน
เธอยังหยิบกะละมังเคลือบ ชามเคลือบ ถ้วยเคลือบ และของใช้ในชีวิตประจำวันอื่น ๆ ที่กักตุนไว้ก่อนหน้านี้ออกมาวางประดับห้อง จริง ๆ แล้วเธอกินข้าว แต่งตัว และอาบน้ำในมิติทั้งหมด ของพวกนี้จึงแทบไม่ได้ใช้
คิดไปคิดมา หยวนชูก็เอากะละมังเคลือบไปกระแทกจนเคลือบกะเทาะออกเล็กน้อย ทำให้ดูเหมือนของเก่า
1573 ระบบดึงมุมปากในข้อมูลของมัน เจ้าของระบบมีนิสัยชอบเล่นละครอยู่ไม่น้อยเลยจริง ๆ
ในฐานะระบบสนับสนุน งานประจำของมันคือส่งข้อมูลภูมิหลังของโลกให้เจ้าของระบบทุกครั้งที่ไปถึงโลกย่อย มอบเงินของโลกย่อยในปัจจุบันให้ และช่วยให้เจ้าของระบบปรับตัวเข้ากับชีวิตในโลกย่อยได้โดยเร็ว
เวลาอื่นมันก็จะเงียบไว้ เว้นแต่เจ้าของระบบต้องการแล้วเรียกมันเอง
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินหยวนชูถามว่า “พระเอกนางเอกของโลกย่อยมีรัศมีตัวเอกไหม?”
1573 มองค่าดวงของเธอที่พุ่งทะลุเพดาน แล้วตอบว่า “มี แต่ไม่มีผลกับเจ้าของระบบ”
“งั้นก็ดี ฉันกลัวว่าจะเจอเหตุการณ์ที่บทบังคับให้ตายเหมือนกันนะ”
ปากพูดอย่างนั้น แต่สีหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เห็นชัดว่าอยากลองประชันกับเหตุการณ์ที่บทบังคับให้ตายสักตั้ง