เจียงเลี่ยไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
เขาห่มผ้านวมขาด ๆ นั่งอยู่หน้าประตูวัด สายตาจับจ้องทางเดินเล็ก ๆ ที่ทอดลงจากเขา
ลมพัดกระหน่ำตลอดคืน เกล็ดหิมะกระทบใบหน้าราวกับเม็ดทราย
ในมือเขากำหนังสติ๊กไว้แน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ใกล้รุ่งสาง เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนทางเขา
เจียงเลี่ยผุดลุกขึ้นทันที พร้อมขึ้นสายหนังสติ๊กจนตึง
เงาดำนั้นเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ รูปร่างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เป็นเฉินจิ่วซาน
ชายชราเดินค่อนข้างช้า ขาซ้ายกะเผลกเล็กน้อย มือขวากุมสีข้างเอาไว้
เจียงเลี่ยโยนหนังสติ้งทิ้ง แล้วพุ่งลงไปหาในไม่กี่ก้าว
「อาจารย์! ท่านบาดเจ็บหรือ」
「แผลเล็กน้อย」เฉินจิ่วซานโบกมือ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย「จ้าวกว่างไฉอยู่ในฟาร์มป่า พาคนไปด้วยสองคน พวกมันมีปืน」
เจียงเลี่ยประคองเขาเดินเข้าไปในวัด
「บาดเจ็บได้ยังไง」
「กลิ้งตกจากเนินหลังเขา เอวกระแทกตอไม้」เฉินจิ่วซานนั่งลงแล้วปลดเสื้อบุนวมออก เอวมีรอยฟกช้ำเป็นปื้นใหญ่ บางจุดเริ่มคล้ำจนเกือบดำแล้ว
เจียงเลี่ยหันไปค้นกล่องไม้ใบหนึ่งจากในห้อง
นี่คือยาสมานแผลที่เฉินจิ่วซานสอนเขาปรุงจากสมุนไพรบนเขาหลัง ใช้รักษาอาการฟกช้ำและบาดเจ็บจากการหกล้มได้ผลดีเป็นพิเศษ
เขาตักยาขี้ผึ้งออกมาก้อนใหญ่ ถูให้อุ่นแล้วกดลงบนเอวของชายชรา
เฉินจิ่วซานสูดปากด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมา
「อาจารย์ ท่านเห็นจ้าวกว่างไฉแล้วหรือ」
「เห็นแล้ว」เฉินจิ่วซานหลับตาลง「ในฟาร์มป่ามีสถานีพิทักษ์ป่าร้างอยู่แห่งหนึ่ง พวกมันซ่อนตัวอยู่ที่นั่น สองคน คนหนึ่งผอม อีกคนร่างกำยำ ทั้งคู่มีอาวุธ」
「ต้องรีบบอกอาโจวแล้ว」เจียงเลี่ยกล่าว「พวกมันมีสามคน สามกระบอกปืน พวกเราสู้ไม่ไหว」
「โทรศัพท์」เฉินจิ่วซานล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กจากอกเสื้อ เป็นเครื่องที่โจวเจิ้งทิ้งไว้ก่อนจากไป「โทรหาเขา」
เจียงเลี่ยกดหมายเลข
เสียงดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับสาย「ฮัลโหล ใครพูด」
「อาโจว ผมเจียงเลี่ย อาจารย์ผมแอบเข้าไปสำรวจฟาร์มป่าเมื่อคืน จ้าวกว่างไฉอยู่ข้างใน เขาพาคนไปด้วยสองคน ทุกคนมีปืน」
โจวเจิ้งสูดปากด้วยความตกใจผ่านโทรศัพท์「ทำไมพวกเธอถึงลงมือกันเองอีกแล้ว! ฉันไม่ได้บอกให้รอคนจากสถานีตำรวจอำเภอหรือไง!」