ตอนห้าทุ่ม เมืองเล็ก ๆ เงียบสงัดลง
ไฟถนนติด ๆ ดับ ๆ บางดวงกะพริบสองครั้งแล้วก็ดับไป บนถนนไม่มีผู้คน มีเพียงหมาจรจัดไม่กี่ตัวคุ้ยหาอาหารในกองขยะ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเกียจคร้าน
เฉินจิ่วซานเปลี่ยนเป็นชุดสีดำ เสื้อผ้าสีดำ กางเกงสีดำ รองเท้ายางสีดำ ด้านหลังเอวเหน็บมีดฟืนไว้ ร่างทั้งร่างราวกับกลืนหายไปกับความมืด
เจียงเลี่ยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน เป็นชุดเก่าสีเทาเข้ม พื้นรองเท้าพันผ้าไว้หลายรอบ ยามเดินแทบไม่มีเสียง
ซูเสี่ยวยืนอยู่ใต้ชายคา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เฉินเฟิงปีนข้ามกำแพงด้านหลังเข้ามา แล้วกดเสียงต่ำ “ปากตรอกไม่มีอะไร ผมดูแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครอยู่”
เฉินจิ่วซานพยักหน้า “นายอยู่ที่นี่ เจียงเลี่ยไปกับฉัน”
“อาจารย์ กลางวันผมไปดูที่นั่นมาแล้วรอบหนึ่ง” เจียงเลี่ยย่อตัวลงกับพื้น ใช้กิ่งไม้วาดแผนผัง “เป็นสถานีเก็บเสบียงเก่า ประตูหน้าอยู่ติดถนน ประตูหลังเชื่อมกับร่องน้ำ กำแพงสูง 2.2 เมตร ข้างบนมีเศษแก้ว ปีนข้ามไม่ได้ ประตูหลังเป็นประตูเหล็กม้วน ล็อกจากด้านใน ทางเข้ามีแค่ช่องโหว่ฝั่งตะวันตก ฝนตกเมื่อไม่กี่วันก่อนจนดินทรุด ช่องไม่เล็กเลย”
ซูเสี่ยวฟังแล้วขมวดคิ้ว “นายไปสำรวจพื้นที่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตอนเช้าไปซื้อปาท่องโก๋ ก็เลยเดินอ้อมดูรอบหนึ่ง” เจียงเลี่ยยิ้มกว้าง “เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ”
เฉินเฟิงมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาฉายความชื่นชมอยู่บ้าง
“เส้นทางล่ะ?” เฉินจิ่วซานถาม
“ออกจากตรอกบ้านเราแล้วเดินไปทางเหนือ 200 เมตร ผ่านประตูด้านข้างของสำนักงานคลังธัญพืชเก่า จากนั้นเลียบร่องน้ำไปทางตะวันออก ริมร่องน้ำมีหญ้ารกสูงครึ่งตัว ใช้บังได้ พอถึงประตูหลังสถานีเก็บเสบียงก็อ้อมไปช่องโหว่ฝั่งตะวันตก”
“เส้นทางนั้นกลางคืนมีงู” เฉินจิ่วซานกล่าว
“ถ้ามีก็จับสิครับ” เจียงเลี่ยหัวเราะ “เอาดีงูไปแช่เหล้า บำรุงร่างกายให้อาจารย์”
เฉินจิ่วซานไม่หัวเราะด้วย
“ไปกัน”
ทั้งสองออกจากประตูบ้านไปทีละคน
ลมกลางคืนเย็นเล็กน้อย มีกลิ่นคาวจาง ๆ จากร่องน้ำ เจียงเลี่ยนำทางอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าเบาหวิว ราวกับแมวที่ย่องไปตามพื้น