กลับถึงเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว
ซูเสี่ยวยืนอยู่ตรงปากตรอก มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์ อีกข้างกำผ้าพันแผลม้วนหนึ่งไว้แน่น พอเห็นรถขับเข้ามา เธอก็รีบเดินเข้าไปหา ก่อนจะมองโจวเจิ้งที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย แล้วจึงมองเจียงเลี่ยที่เบาะหลัง
“ขาเป็นอะไร?” เธอเห็นรอยขาดบนขากางเกงของเจียงเลี่ยตั้งแต่แรกเห็น
“โดนกิ่งไม้ข่วน แค่แผลถลอก” เจียงเลี่ยผลักประตูรถออก ตั้งใจทำท่าเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ตอนเท้าแตะพื้นก็ยังชะงักไปครู่หนึ่ง
ซูเสี่ยวไม่พูดอะไร รีบก้าวเข้าไปประคองแขนเขาไว้
“อย่าฝืน”
เจียงเลี่ยคิดจะดึงมือกลับ แต่พอดึงแล้วไม่หลุด จึงปล่อยให้เธอประคองไป
เฉินจิ่วซานลงจากรถอีกด้าน มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในลานบ้านตามลำพัง
เฉินเฟิงเดินตามหลังมา ผ้าพันแผลที่ข้อมือชุ่มเลือดจนมองไม่เห็นสีเดิม ซูเสี่ยวรีบหันกลับไปหา “เฉินเฟิง มือคุณ!”
“แค่แผลถลอก ไม่ลึก” เฉินเฟิงตอบ “เบากว่าของเสี่ยวเจียง”
“เข้าไปข้างในกันให้หมด” โจวเจิ้งล็อกรถ สีหน้าเคร่งเครียด “จัดการแผลก่อน แล้วค่อยประชุม”
ซูเสี่ยวประคองเจียงเลี่ยเข้าไปในบ้าน ให้เขานั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะย่อตัวลงพับขากางเกงขึ้น
แผลเผยออกมา ยาวราวสองชุ่น เนื้อปริแยก มีเศษหญ้ากับดินติดอยู่รอบ ๆ เลือดจับตัวเป็นชั้นสีแดงคล้ำไปแล้ว
ซูเสี่ยวขมวดคิ้วแน่น “นี่เรียกว่าแค่แผลถลอกเหรอ? ลึกกว่านี้อีกนิดก็โดนเส้นเอ็นแล้ว”
“ก็ไม่ได้โดนนี่นา” เจียงเลี่ยยิ้ม “คุณตำรวจซู ถ้าจ้องอีกหน่อย ผมจะเขินแล้วนะ”
ซูเสี่ยวถลึงตาใส่เขา เปิดขวดน้ำแร่แล้วล้างแผลให้
พอน้ำราดลงไป เจียงเลี่ยก็สูดปาก “ซี้ด” แต่ยังฝืนไม่ขยับหนี
ซูเสี่ยวมือเบาลง ใช้ก้านสำลีค่อย ๆ เช็ดสิ่งสกปรกออกทีละนิด จากนั้นทายาและพันแผลให้อย่างประณีต