ก่อนฟ้ามืด คนจากสถานีตำรวจอำเภอก็มาถึง
มีทั้งหมด 20 คน แบ่งเป็นรถตู้ 4 คัน จอดอยู่ในโรงโม่แป้งร้างนอกตำบล ทุกคนสวมชุดลำลอง เสื้อเกราะกันกระสุนซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม ส่วนปืนเหน็บไว้ด้านหลังเอว
โจวเจิ้งเรียกเจียงเลี่ยไปช่วยนำทาง
“นี่หลิวเฉิง นี่จ้าวอวี่” โจวเจิ้งชี้ไปยังชายวัยสามสิบกว่า ๆ สองคน “พวกเขาจะไปฝั่งตะวันออกกับนาย ฟังคำสั่งนาย”
หลิวเฉิงเป็นชายร่างใหญ่ มีแผลเป็นเก่าบนใบหน้า ดูดุดัน แต่พูดจาสุภาพ “น้องชาย หัวหน้าโจวบอกไว้หมดแล้ว จะจัดการยังไงก็ฟังนาย”
จ้าวอวี่ผอมกว่า ไม่ค่อยพูด เขาพยักหน้าแล้วลองเหน็บวิทยุสื่อสารไว้ที่เอว เช็กสัญญาณดู
เจียงเลี่ยอธิบายภูมิประเทศฝั่งตะวันออกให้ทั้งคู่ฟัง
“แถบฝั่งตะวันออกมีต้นอ้อขึ้นหนาแน่น หลายจุดน้ำตื้น ถ้าพวกมันหนีทางเรือ พอเทียบฝั่งก็จะมุดเข้าไปในบริเวณนี้ เราสามคนแยกกันซุ่ม อย่ายืนรวมกัน ถ้าพวกมันพายเรือมา คงไม่กล้าเปิดไฟ ต้องคลำทางในความมืด ส่วนเราซ่อนอยู่ในที่มืด พวกมันอยู่ในที่สว่าง—พูดให้ถูกคือ ต่างฝ่ายต่างมองไม่เห็นกัน ได้ยินเสียงแล้วอย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้พวกมันขึ้นฝั่งและพ้นน้ำก่อนค่อยลงมือ”
“ทำไมไม่จับตอนอยู่ในน้ำล่ะ” หลิวเฉิงถาม
“ในน้ำควบคุมสถานการณ์ยาก พวกมันลงน้ำ เราก็ตามไม่ทัน พอขึ้นฝั่งแล้วเข้าไปในดงอ้อ ความเร็วก็หายไป ถึงตอนนั้นไม่มีใครหนีรอดแน่”
หลิวเฉิงพยักหน้า “มีเหตุผล”
จ้าวอวี่ถาม “ขานายเจ็บ ยังไหวไหม”
“แค่แผลถลอก ไม่กระทบตอนวิ่งหรอก” เจียงเลี่ยตอบ
จ้าวอวี่ไม่พูดอะไรอีก
พอฟ้าเริ่มมืด ทุกคนก็เข้าประจำตำแหน่งตามแผน
เฉินเฟิงนำคน 14 คนบุกไปตามถนนใหญ่หน้าประตู รถตู้สองคันปิดไฟ ซ่อนอยู่ในป่าห่างจากประตูหน้าของรีสอร์ต 200 เมตร เมื่อทุกคนลงจากรถ ก็อาศัยพุ่มไม้สองข้างทางค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า