เจียงหยางกำลังคิดจะปลอบอาหยวนสักสองสามคำ เสียงเอะอะมะเทิ่งของเสอฮวาก็ดังขึ้นเสียก่อน
“หมอผี ข้าหาของอร่อยตัวจ้อยสองตัวกลับมาให้ท่าน!”
เจียงหยางหันไปมองตามเสียง
เห็นเสอฮวาพาคนอีกสองคนกลับมาด้วยกัน แต่ไม่ได้เอาสัตว์ที่ล่ามาด้วย
เจียงหยางไม่ได้แปลกใจเรื่องนี้ อาหยวนพาคนในทีมล่าถอยไปแล้ว ย่อมไม่มีซากสัตว์ให้เก็บอีกเป็นธรรมดา
ทว่าสายตาของเจียงหยางกลับจับจ้องไปที่อกของเสอฮวาอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่ว่าเขาหื่นกามอะไร แต่เสอฮวากำลังกอดสิ่งมีขนปุกปุยตัวเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมอก
เจียงหยางรีบเดินเข้าไป ยื่นมือไปจับต้นคอของเจ้าตัวเล็ก แล้วยกขึ้นมาพินิจดู
สิ่งมีขนปุกปุยเผยโฉมให้เห็น ขนทั่วทั้งตัวเป็นสีเทา ส่วนท้องเป็นสีขาว หน้าตาคล้ายลูกสุนัขอายุสามสี่เดือน
แต่ก็มีจุดแตกต่างอยู่บ้าง ปากยื่นยาวกว่า และเมื่อหนีบหางเล็ก ๆ เข้าหาตัว มันจะโค้งมาถึงท้อง
“ลูกหมาป่า!”
เจียงหยางตัดสินได้ในทันที
“ใช่แล้ว แถมยังมีตั้งสองตัว!”
เมื่อเห็นเจียงหยางชอบใจ เสอฮวาก็หยิบลูกหมาป่าอีกตัวจากอ้อมอกของสาวเผ่างู แล้วยื่นให้เจียงหยางทันที
เจียงหยางรับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้ายิ้มแป้น
เขาแทบไม่รู้จะพูดอะไรดี
เพิ่งคุยกับไช่เรื่องการฝึกสัตว์ให้เชื่องไปหมาด ๆ เสอฮวาก็หาลูกหมาป่ามาให้ถึงสองตัว
แถมยังอยู่ในวัยใกล้หย่านม ยังไม่ทันเรียนรู้ความดุร้ายของหมาป่า เป็นช่วงที่เลี้ยงง่ายที่สุด
แม้ตอนนี้เขาจะจับเจ้าตัวเล็กทั้งสองไว้ในมือ พวกมันก็แค่ดิ้นเล็กน้อย ไม่ได้เผยท่าทางดุร้าย แถมยังดูหวาดกลัวเขาเสียด้วยซ้ำ
“หมอผี ลูกหมาป่าตัวน้อยแบบนี้ เอาไปฆ่าแล้วย่างกินสิ หอมอย่าบอกใครเชียว!” เสอฮวาพูดยิ้ม ๆ