หลังจัดการให้ฮูยาลงมือทำโล่กันดาบเสร็จ ไป๋ก็วิ่งกลับมาจากนอกค่ายอย่างรีบร้อน
“หมอผี ไป๋หลิงพาพวกหูเสือมาถึงริมแม่น้ำแล้ว จะนำคนไปรับหรือไม่”
ได้ยินดังนั้น เจียงหยางก็เผยสีหน้ายินดี รีบนำคนไปรับไป๋หลิงทันที
อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่ไป๋หลิงมาถึงริมแม่น้ำ ฝีเท้าของนางก็เร่งเร็วขึ้น
ไป๋เหอเห็นน้องสาวเดินเร็วเช่นนั้น ก็อดหยอกเย้าไม่ได้
“เดินเร็วเช่นนี้ ไม่ใช่ว่ารีบกลับไปพบเจียงหยางหรอกหรือ”
“ไม่มีอะไรเสียหน่อย ข้าแค่อยากรู้ว่าอาปาเป็นอย่างไรบ้าง” ใบหน้าของไป๋หลิงแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“โอ้ แค่มาดูอาปาแล้วเจ้าจะแดงหน้าทำไม”
แม้ไป๋เหอจะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่เมื่อน้องสาวของตนหน้าแดงราวกับก้นลิง ก็พิสูจน์ทุกอย่างได้แล้ว
“ข้าไม่ได้หน้าแดง รีบเดินเร็วเข้า!” ไป๋หลิงปากแข็งไม่ยอมรับ
เห็นน้องสาวเป็นเช่นนั้น ไป๋เหอก็ได้แต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
อย่างไรก็ตาม การกลับไปรับคนในเผ่าครั้งนี้ต้องขอบคุณความสามารถที่น้องสาวร่ำเรียนมา นางช่วยรักษาคนในเผ่าไปหลายคน ตอนนี้ผู้ที่เป็นไข้ร้อนก็อาการดีขึ้นแล้ว เหลือเพียงบางคนที่ป่วยหนักและยังไม่ฟื้นตัว ต้องให้คนช่วยแบกเดิน
เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของน้องสาว ไป๋เหอก็อดทอดถอนใจไม่ได้
จากความสามารถที่น้องสาวแสดงให้เห็นในการกลับไปรับคนครั้งนี้ นางสามารถเป็นหมอผีของเผ่าหนึ่งได้อย่างสบาย...
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ไป๋เหอก็เห็นน้องสาววิ่งนำหน้าไป จึงรีบร้องเรียก “เจ้าจะวิ่งเร็วขนาดนั้นไปทำไม”
“พี่ชาย พาคนในเผ่าค่อย ๆ เดินตามทางไปเถิด ข้าจะกลับเผ่าก่อน”