เจียงหยางพูดคุยเรื่องการรวมเผ่ากับไป๋ซานต่อไป จนกระทั่งราตรีปกคลุมจึงเดินออกจากกระโจม
เขาหารือกับไป๋ซานเรียบร้อยแล้วว่า คืนนี้จะให้ไป๋เหอพาคนกลับไปยังหุบเขาเพื่อนำชนเผ่ามารักษา เมื่อชนเผ่ามาถึงและรักษาจนหายดีแล้ว ก็จะจัดพิธีรวมสองเผ่าทันที
สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือกำหนดชื่อของเผ่าใหม่
จะเรียกว่าเผ่างูเสือ หรือเผ่าเสืองูดี...
เผ่าใหม่นี้ควรตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ
เจียงหยางมองเผ่าที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ พลันจมอยู่ในห้วงความคิดและความพร่าเลือน รู้สึกราวกับว่าตนมาอยู่ที่นี่นานมากแล้ว
แต่เมื่อนับดูให้ถ้วนถี่ เขาเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้สิบกว่าวันเท่านั้น ตอนนี้เมื่อจัดการเรื่องรวมเผ่ากับไป๋ซานได้แล้ว ก็จะมีคนมาช่วยสร้างเผ่า และสามารถจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนหิมะตกได้
ทว่าปัญหาที่รับมือยากที่สุดตรงหน้าในตอนนี้ก็คือเผ่าหูเสืออันน่าปวดหัว
เผ่าพันธุ์งูกับเผ่าหูเสือที่ไป๋ซานเป็นผู้นำรวมเข้าด้วยกัน ย่อมกลายเป็นศัตรูของเผ่าหูเสือไปโดยปริยาย การถูกโจมตีเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว
ดูท่าต้องเริ่มจัดการเรื่องการทหารด้วยแล้ว ไม่อย่างนั้นแม้แต่ยามหลับก็ยังไม่อาจนอนหลับอย่างสงบ...
“หยาง ยืนเหม่อทำอะไรอยู่ ไปกินมื้อค่ำกันเถอะ!”
ขณะที่เจียงหยางกำลังเหม่อลอย เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นข้างหู เขาหันไปมอง
ดวงตางูสีทองของหลินกะพริบปริบ ๆ มองเขา ใบหน้ากลมมนแสนน่ารักที่เคยมีบรรยากาศไร้เดียงสาอ่อนหวานค่อย ๆ เลือนหายไป ทีละน้อยแปรเปลี่ยนเป็นความเป็นผู้ใหญ่และเย้ายวน
เมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ เจียงหยางก็ไม่ได้แปลกใจ หลินเปลี่ยนจากเด็กสาวเป็นหญิงสาวแล้ว บรรยากาศรอบตัวค่อย ๆ เปลี่ยนไปก็เป็นเรื่องปกติ