เสียงนั้นลอยมา ไป๋ซานชะงักไป ราวกับหูแว่ว
เขารู้สึกว่าตนป่วยจนเกิดภาพหลอน ถึงกับได้ยินเสียงบุตรสาวที่นี่
“อาปา!”
ทว่าเมื่อเสียงใสกังวานดังขึ้นอีกครั้ง มือและร่างกายของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย เขาค่อย ๆ หันกลับไป แล้วจึงแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน
ทันทีที่หันไป หูเสือแหลมคู่หนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า เมื่อมองต่ำลงไปก็เห็นใบหน้าสดใสเปล่งประกายดุจแสงตะวัน ยามหญิงสาวยิ้ม ฟันเขี้ยวเสือแหลมคมก็เผยออกมา
“อาปา ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ไป๋หลิงตื่นเต้นยิ่งนัก เดิมทีนางวางแผนว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้ เพื่อไปยังสถานที่ที่นัดหมายกันไว้ในคราวก่อนและตามหาอาปา ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้พบกันที่นี่
ไป๋ซานมิได้รีบตอบคำถามของบุตรสาว กลับกวาดตามองร่างนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ครั้นเห็นว่าบุตรสาวไม่เป็นอะไรจึงค่อยโล่งใจ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกเลา ๆ ว่าบุตรสาวดูอ้วนขึ้นรอบหนึ่ง สีผิวก็ดูผ่องใสกว่าเมื่อก่อนหลายส่วน ดูท่าวันเวลาที่จากเขาไปคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่น้อย
ไป๋ซานเผยรอยยิ้มเปี่ยมความยินดีของบิดา “เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
“ข้าย่อมไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว” ไป๋หลิงยิ้ม “อาปา ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ”
“พวกเราตั้งใจจะไปเผ่าหูจิ้งจอก เพื่อหารือเรื่องบางอย่างกับประมุขเผ่าจิ้งจอก พอดีเลย เจ้ามากับพวกเราสิ”
ไป๋ซานคิดจะดึงบุตรสาวให้ออกเดินทาง ทว่าไป๋หลิงกลับไม่ขยับเท้าแม้แต่น้อย
“จะไปเผ่าหูจิ้งจอกทำไม หากท่านอยากพบประมุขเผ่าจิ้งจอก ก็ต้องไปกับพวกเรา!”
“พวกเจ้า?”
ไป๋ซานมองบุตรสาวอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเหลือบมองคนเผ่าพันธุ์งูสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง