“หัวหน้าพรรค……ขอบคุณที่พวกท่านลงมือช่วยเหลือ”
เมื่อเห็นหูเฟิงวิ่งหนีไป ไป๋หลิงก็รีบเข้าไปกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณอะไรกัน เจ้าเข้าร่วมเผ่าพันธุ์งูแล้ว ก็เป็นคนของเผ่าพันธุ์งู พวกเศษสวะนั่นรังแกเจ้า ก็เท่ากับรังแกพวกเราไม่ใช่หรือ!”
“ใช่ รังแกเจ้าก็เท่ากับรังแกพวกเรา!” เสอฮวายิ้มกล่าว
“พวกนั้นสมควรถูกตี กล้ามาก่อเรื่องในถิ่นของพวกเรา” ฉางเหวยเอ่ยเสริม
“อื้ม อื้ม” ไป๋หลิงเผยรอยยิ้ม “แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณพวกท่าน หากไม่มีพวกท่าน อาปากับคนอื่นคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว เรื่องนี้เมื่อข้ากลับถึงเผ่าจะไปบอกหมอผีเอง หากมีปัญหาอะไร ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบ……”
“ไป๋หลิง เจ้าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ หากหมอผีตำหนิขึ้นมา ในฐานะหัวหน้าพรรค ข้าย่อมเป็นคนออกหน้ารับเอง!”
“เอ๊ะ ๆ ๆ พวกเจ้าคิดว่าหมอผีเป็นคนร้ายกาจเกินไปหรือเปล่า ไม่แน่ว่าเขาอาจชมพวกเราด้วยซ้ำว่าทำได้ดี!” เสอฮวาพูดอย่างไม่คิดมาก
“เลิกคิดโน่นคิดนี่ได้แล้ว สิ่งที่พวกเราทำถูกต้อง หมอผีไม่มีทางตำหนิหรอก!”
ฉางเหวยเห็นเพื่อนร่วมพรรคแต่ละคนมีสีหน้าเป็นกังวล ต่างคิดจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง จึงได้แต่เอ่ยปลอบ
ถึงอย่างนั้น ในใจนางก็ไม่ได้มั่นใจนัก
คราวนี้พวกเขาล่วงเกินเผ่าหูเสือเข้าให้แล้วจริง ๆ หูเฟิงที่ชื่อหูเฟิงคนนั้นถูกเสอหยานตีจนบาดเจ็บไม่น้อย ไม่แน่ว่าจากนี้อาจกลายเป็นศัตรูกับเผ่าหูเสือ……
คนกลุ่มหนึ่งแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว
เสอหยานพาฉางเหวยกลับไปยังเขตล่าสัตว์ ส่วนไป๋หลิงกับพวกก็ออกเดินทางกลับเผ่า
ระหว่างเดินอยู่ในป่า ไป๋ซานขยับเข้าไปหาลูกสาว พลางเหลือบมองเสอฮวาที่อยู่รั้งท้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา