ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ป่าทั้งผืนถูกฉาบด้วยสีแดงอบอุ่น
เจียงหยางยืนอยู่หน้าค่าย ส่งชาวเผ่าหูจิ้งจอกกลับไปด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งที่สอง
ฮูซูซูเห็นแล้วก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง “เจียงหยาง เจ้าจงใจทำเช่นนี้เพื่อซื้อใจผู้คนใช่หรือไม่”
“หา ซื้อใจผู้คนหรือ” เจียงหยางแสร้งทำหน้ามึนงง “อย่าพูดเหลวไหล ระวังข้าจะฟ้องเจ้าฐานหมิ่นประมาท!”
“เจ้า...”
“เจ้าทำไม เจ้าคงไม่อยากให้ข้าแจกอาหารแก่คนในเผ่าของเจ้าหรอกกระมัง” เจียงหยางมองฮูซูซูพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ถ้าเป็นเช่นนั้น ต่อไปข้าก็จะไม่แจกอาหารให้พวกเขาอีกแล้ว พอพวกเขาถาม ข้าจะบอกว่าเจ้าไม่อนุญาต!”
“เจ้าไร้ยางอาย!”
ฮูซูซูนึกถึงตอนที่เจียงหยางพูดเช่นนั้น ชาวเผ่าต้องไม่พอใจนางเป็นแน่ เจ้าคนนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน
อีกทั้งเจ้าคนนี้ยังจงใจเพิ่มเครื่องเทศให้มากขึ้น เพื่อยั่วยวนคนในเผ่าของนาง วันนี้ฮูยามาถึงก็ถามนางทันทีว่าจะขอเครื่องเทศจากเจียงหยางเพิ่มได้หรือไม่
หลังจากซักถามอย่างละเอียด ใบหน้าของฮูซูซูก็พลันมืดครึ้ม
ที่แท้หลังจากชาวเผ่าได้กินเครื่องเทศที่ฮูยานำกลับไป ก็ยังอยากกินอีก ทั้งยังต้องการอย่างแรงกล้า หวังให้ฮูยาพาพวกมันกลับไปให้มากกว่าเดิม
ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็คือเจียงหยางเจ้าคนนี้
วันนี้นางไม่ได้เอ่ยปากขอเครื่องเทศเพิ่มจากเจียงหยางเลยสักนิด แต่เจ้าคนนี้กลับเพิ่มปริมาณเครื่องเทศให้อีก
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าคนนี้กำลังเล่นตุกติก
ที่น่าโมโหที่สุดคือเจ้าคนนี้ยังหลอกนางอีกด้วย
คราวก่อนบอกว่าเครื่องเทศมีน้อยและล้ำค่า เนื้อตากถุงใหญ่หนึ่งถุงยังแลกได้เพียงเครื่องเทศสามไหเล็ก