ใบหน้าของไฉ่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
พวกนางเป็นเผ่าพันธุ์งู ไม่มีเท้า แต่เคยเห็นผู้อื่นก้าวเดิน จึงรู้ว่าระยะห่างกว่าร้อยก้าวนั้นไกลมาก
แม้แต่พวกนางที่เกิดมามีพละกำลังมหาศาล ก็ยังขว้างหอกหรือปาหินให้ถูกเหยื่อในระยะกว่าร้อยก้าวได้ไม่ง่าย หากทำได้ก็ถือว่าโชคดีอย่างยิ่ง
บัดนี้เจียงหยางกลับบอกนางว่าสามารถใช้ธนูยิงสังหารเหยื่อในระยะร้อยก้าวได้อย่างง่ายดาย นางจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าคำพูดนั้นเป็นจริงหรือไม่
หากมีอาวุธเช่นนั้นจริง แล้วมอบให้เหล่านักรบเผ่าพันธุ์งูใช้ พวกเขาย่อมไร้ผู้ใดต้านทาน!
แต่อาวุธเช่นนั้นมีจริงหรือ?
ต่อให้มี ก็ต้องเป็นศาสตราวิเศษที่เทพีมารดาแห่งปฐพีประทานให้เท่านั้น
“แน่นอน!” เจียงหยางกล่าวอย่างมั่นใจ
ระยะกว่าร้อยก้าวยังเป็นแค่ระยะที่เขาพูดเผื่อไว้ด้วยซ้ำ!
ด้วยพละกำลังของเผ่าพันธุ์งูที่แต่ละคนแบกของหนักได้สี่ถึงห้าร้อยจิน ย่อมขึ้นสายธนูใหญ่หนักร้อยปอนด์ได้อย่างง่ายดาย ยิงได้ไกลสองสามร้อยเมตรก็ไม่มีปัญหา
กล่าวได้ว่าเมื่อพละกำลังของเผ่าพันธุ์งูผสานกับธนูและลูกศร พวกเขาย่อมเดินกร่างไปทั่วผืนป่าแห่งนี้ ใครเข้ามาก็จัดการได้ทั้งนั้น!
ถึงตอนนั้น เมื่อใช้ร่วมกับกับดักที่เขาสอน การล่าจามรีก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีลำต้นตรงต้นหนึ่ง
เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นกิ่งก้านจำนวนมากตรงเป็นแนว ใบมีขนาดใหญ่และเป็นรูปขนนก ขอบใบมีรอยหยักคล้ายฟันเลื่อย
หลังยืนยันผลการสแกนแล้ว เจียงหยางก็หันไปมองไฉ่
“นี่คือต้นเปลือกขาว จำเอาไว้ให้ดี! ต่อไปเราจะใช้ไม้จากต้นชนิดนี้ทำหอกกับธนู”
“มันยอดเยี่ยมอย่างที่เจ้าพูดจริงหรือ?” ไฉ่ถามอย่างสงสัยอีกครั้ง
“แน่นอน! โดยเฉพาะหลังจากตากให้แห้ง ความยืดหยุ่นกับความเหนียวจะแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว!”
เจียงหยางตอบอย่างมั่นใจยิ่ง
ไม้ที่ใช้ทำธนูและด้ามหอกในสมัยโบราณก็คือต้นไป๋ก้อง